Grote boodschap van de koe

Na het eten loop ik mijn dagelijkse avondwandeling met Knoet. Eén bal in haar bek, de ander in de weggooistok. Mensen moeten altijd erg lachen als ze haar zien, omdat ze aan één bal niet genoeg heeft. Ze is ook echt in staat bal nummer 1 vast te klemmen tussen haar kaken en bal nummer 2 tussen haar voorpoten. Ondertussen hard kwispelend en ondeugend kijken naar wat ik zal doen.

Ik loop een klein stukje verder dan anders. Heb geen zin om dicht achter andere mensen met twee hondjes te lopen, ik wil de vrijheid voelen om de bal te kunnen gooien. Als ik bij het hondenpaadje aankom, zijn we alleen. De zon is al onder, maar heeft nog een roodgloeiend spoor als bewijs van haar aanwezigheid aan de lucht afgegeven. In de verte een glanzend gele halve maan. Het weiland, waarlangs vorig jaar de hele heg is verwijderd, is inmiddels volledig hersteld. In het hoge gras staat in de verte een enorme kudde jonge koeien.

Ik hoor ze ruisen. Ja, dat is echt het woord voor het geluid dat ze maken. Zag ik deze week nog een heel grappig filmpje van een kudde runderen die achter een op-afstand-bestuurbaar-autootje aanholde, vanavond zie ik een soortgelijke kudde door het gras huppelen zonder zichtbaar attractiepunt. Ze komen onze kant op. 

Knoet kan nogal heftig blaffen als ze koeien ziet naderen. Maar ja, vandaag heeft ze één balletje in de bek en achter de ander wil ze nog steeds aanhollen, dus dat blaffen is pietsie moeilijk. Ik besluit ze beide, de koeien en Knoet, een beetje nieuwsgierig naar elkaar te maken. 

Als de koeien tot stilstand zijn gekomen voor het prikkeldraadhek, til ik Knoet op. Ze draait en beweegt zich alle kanten op, had duidelijk een ander plan. De interesse van de koeien is evenwel gewekt en ze komen zo dichtbij dat hun lange spitse en harige tongen mijn hand kunnen raken. Knoet springt op jolige wijze uit mijn handen.

Ik probeer het nog een keer. Ook deze keer ontwurmt ze zich aan mijn greep. Een van de koeien slaakt een diepe kreet. Alle anderen deinzen achteruit. Achgossie; ze raakte het prikkeldraad aan met haar neus. Ik vind het sneu en moet toch een beetje lachen om de gekkigheid die we hier met ons allen vertonen.

Ik mijmer verder over de bijzondere dames die voor mij staan. Later vanavond zoek ik op internet naar de symbolische betekenis van deze oer-Hollandse dieren. Ik lees stille verbazing, omdat toeval niet bestaat: De koe is het oersymbool van de Grote Moeder. Tegelijk hemels en aards symbool. Hemels, omdat haar horens een halve maan vormen: symbool van vruchtbaarheid. Bovendien wijzen de oude Sumeriërs erop hoe de kleur van de koeienmelk lijkt op die van het maanlicht! Aards, omdat zij door haar voedende kracht lijkt op moeder aarde. Door haar kalme aanwezigheid ook symbool van rust en vrede.

Knoet holt verder. Gelukkig zijn de ballen soort van lichtgevend en kan ze ze nog steeds zonder problemen uit het gras oprapen. Ik loop rustig verder. Dit was precies wat ik even nodig had. Plezier om niets, met een grote boodschap van de koe.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s