De roep van de kraanvogels

Uiterlijk een uur voor zonsondergang wil ik er zijn. Op de plek waar tienduizenden kraanvogels verzamelen om te rusten tijdens hun trek naar het zuiden. We hebben drie uur gereden om er te komen, in het noorden van Duitsland. Geen idee wat we kunnen verwachten. Onderweg naar het hotel heb ik er vier gezien.

We rijden de bestrate weg op die midden in het veengebied ligt. En precies halverwege die weg staat een grote uitkijktoren. Speciaal gebouwd om naar de kraanvogels te kunnen kijken. Maar als we rond half zes de Moordamm oprijden, is er nog steeds geen kraanvogel te zien. Misschien is het veel te warm in het noorden van Europa, en zijn ze nog geeneens op weg naar hun overwinteringsplek in Spanje.

Als we de toren naderen, zien we dat die vol mensen staat. Vogelaars. Over het algemeen vijfenvijftigplus, stevige schoenen, warme jassen, fotocamera’s op statief en verrekijkers. Het is duidelijk dat wij de amateurs zijn. Het goede nieuws is dat die mensen wéten dat er vandaag kraanvogels komen, anders hadden ze vast niet al die moeite gedaan.

We besluiten de ‘wanderweg’ te lopen; anderhalve kilometer het veengebied in. Verder dan die rondweg mag niet, daar is alles rust- en broedgebied. Het is verbazingwekkend hoe weinig mensen hier zijn. De aarde veert zacht onder mijn voeten. Heide en groengele, lange grashalmen worden afgewisseld met kleine berkenbomen en paddenstoelen. Een herfstig tafereel. Maar geen kraanvogels. Als we bijna weer bij de weg zijn, zie ik het somber in. Er komen vast geen kraanvogels vandaag.

Dan, als donderslag bij heldere hemel, zijn ze daar ineens. In de verte, hoog in lucht, zie ik de eerste v-vormige slierten. De oorverdovende stilte wordt plots gebroken door een bijzonder gegak. Het lijkt wel alsof ze gewacht hebben op een signaal, voordat ze opstegen uit de gemaaide maisvelden in de regio. Ik kijk met open mond naar boven, kippenvel van ontroering raast over mijn armen. 

Een vlucht kraanvogels vliegt recht boven ons hoofd. Terwijl manlief er speciaal voor mij een filmpje van maakt, luister ik met gespitste oren, en bovenal met een wijdopen hart, naar het zachte klapwieken van de vleugels. Heel regelmatig zacht piepend met daarbovenuit hun roepen over en weer.

Op weg terug naar de auto loop ik, in mijn eentje, de rondweg door het veen nogmaals, tegen de klok in. Ik ben helemaal alleen. Ik wil er een loopmeditatie van maken. Maar dat lukt niet. Want daar midden in het veen, omgeven door berken en hei, voelt het alsof de kraanvogels mij omcirkelen, omarmen; mij drágen met hun gegak, dat als hemelse muziek in mijn oren klinkt.

Ik hoor hun roep* en beantwoord hem vanuit mijn hart. Doorzettingsvermogen had ik al. En vanaf nu zal ik geduldig zijn, mijn aandacht richten. En ja, ik wil anderen helpen op hun reis naar hun innerlijke of de andere wereld.

* Kraanvogel in het Dierenorakel der Druïden

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s