Knoetmomentje

Knoet is een echte Jack Russel. Dat betekent dat ze slim is, maar ook heel geraffineerd en ondeugend, waardoor ze als het even kan tóch niet doet wat er van haar wordt gevraagd. Het betekent ook dat het maanden heeft geduurd dat ik haar los durfde te laten buiten. Inmiddels weet ik dat de routine van wandelen met de bal er één is waar ze zich graag aan de regeltjes houdt. ‘Los’ in de garage, betekent de bal loslaten en wachten tot de riem over haar kopje is gegaan. Dit gaat overigens in milliseconden, zo snel heeft ze de bal alweer in haar bek. 

Buiten gekomen huppelt ze naar het einde van de straat. ‘Wachten’ is daar al voldoende om haar ‘Af’ te laten gaan. ‘Goedzo’ is het startschot om de straat zonder kijken over te steken (dat kijken doe ik voor haar). Datzelfde herhaalt zich bij het zebrapad, waar ik haar losmaak van de lijn. Dan spurt ze richting plantsoen. 

Tijdens een bal-wandeling neem ik twee ballen mee. Meestal. Want één bal meenemen, betekent steeds weer in milliseconden die bal uit haar bek zien te krijgen, voordat ze zich er weer luid blaffend op probeert te werpen. Soms vind ik dat wel een leuke uitdaging, maar meestal niet. Dan neem ik er dus twee mee. Een voor in haar vrolijke bekkie en de andere om hard weg te werpen en achteraan te rennen (zij dus). Tot zover de dagelijkse routine.

Soms loop ik op deze manier ook nog langs de eendenvijver. Zo ook gistermiddag. De zon schijnt, dus ‘Goed plan’. Dan komt haar ondeugende kant boven water, want ze ruikt op grote afstand al dat er -naar later blijkt- broodstukjes op de steile waterkant zijn gegooid. En die zijn weer net iets leuker dan de bal. Ze rolt bijna de vijver in. Als ‘straf’ voor het broodeten, verstop ik de ballen even in mijn jaszak.

Op de terugweg haal ik ze weer tevoorschijn. Ze raakt natuurlijk helemaal opgewonden! ‘Bal, bal, bal!’ juicht ze, terwijl ze op de graskant van de eendenvijver staat te springen. Ze begint al te sprinten, en terwijl ze dat doet kijkt ze steeds half opzij en achterom om te zien of ik hem al gooi. Ik zie wat er gaat gebeuren, maar zeg niets, wetende dat het weer om milliseconden gaat en ze me bovendien niet zal begrijpen.

Ze sprint en huppelt, ze springt en … Ze kukelt zo zijwaarts de eendenvijver in! Ik heb echt in geen tijden zó moeten lachen als wanneer ik het zie gebeuren. Deze keer hoef ik niet achter haar aan te springen. Ze schrikt zó van de plons, dat ie haar de kracht geeft om ook weer in één sprong op de waterkant te zijn. Bedremmeld. En door het onverwacht snel water-van-zich-af-schudden rolt ze nog een keer om. Ik kom echt niet meer bij!

Als ik het hele verhaal ’s avonds aan tafel vertel aan manlief en De Twee Zonen, kijken ze me droog aan, terwijl ik weer in een lachstuip schiet. Het is blijkbaar weer zo’n verhaal van ‘Om hier nou zó hard om te moeten lachen, had je erbij moeten zijn’. Nog nasnikkend van plezier pak ik de riem en gaan zij en ik weer op pad. Zonder bal deze keer, het herfstduister in.

Advertenties

4 gedachtes over “Knoetmomentje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s