De glimlach van de maan

Als ik een uur later dan normaalgesproken op een doordeweekse dag opsta en het gordijn een kiertje opendoe, ben ik verbaasd het schijnsel van de maan te zien. Ik had, op basis van het laatste weerbericht dat ik had gelezen, verwacht grijzigheid te zien, en van die motdruppels op het raam. Het tegendeel lijkt waar. Ik zie zachte wolkenflarden en het voorzichtig gloren van een helderblauwe dag.

Ook als ik even later mijn ochtendrondje met Knoet doe, is het anders dan anders op een dinsdag. De nog tamelijke donkere straten van mijn dorp lijken te bruisen van leven. Er komen busjes langs, en fietsers en auto’s. In tegenstelling tot de grote herdershond en Berner Sennen die ik normaal tegenkom met hun baasjes, zie ik nu de nieuwe aanwinst van een nog onwennige moeder en dochter: een zwartgekrulde puppy.

Ik besluit ook het rondje anders te lopen dan anders. Het geeft energie merk ik, al dat anders. Ik steek de straat over, loop de stoep op. Daar glinstert de herfst me tegemoet in de vorm van pasgevallen blaadjes, nat van voorbije regen. Kijk woonkamers en zelfs slaapkamers in die ik normaal op dit tijdstip niet zie. Zie ontbijters, aankleders, vertrekkers. Dan richting mijn favoriete stukje: het hondenpaadje langs de eendenvijver.

Het maisveld is gemaaid en de koeien zijn of ver weg of in de stal. De maan schijnt helder over de lege velden. Een hint van mist, of beeld ik me dat alleen maar in? De volle maan, Jachtmaan, maan van transformatie, is net voorbij. Een maan vol energie was het, omdat ze in het dierenriemteken Ram stond. Ik heb het geweten. Er buitelde vanalles over en door mij heen. Vooral vermoeidheid 😉. En na een avond vroeg naar bed, loop ik nu hier. Met aan mijn linkerzijde die magische en mysterieuze maan, en aan mijn rechterzijde het water en de dageraad.

Dan bedenk ik me dat een van mijn Maanzusters tijdens Volle Maan de maan ging neerhalen. Ik ken het ritueel nog niet, maar stel me zo voor dat de maan in ieder geval zichtbaar is in water. Ik loop om de vijver heen, zodat ik de maan ook daadwerkelijk weerspiegeld zie. Het water rimpelt even later een beetje, zodat ik niet één, maar wel vijf weerspiegelingen zie. Dan kijk ik naar weer naar boven, en het lijkt wel of de maan mij dan spiegelt. Ik zie een halve halo onder de maan. Ze glimlacht naar mij, net zoals ik naar haar. Magisch, al dat anders.

Advertenties

4 gedachtes over “De glimlach van de maan

  1. Jacqueline Ringoet zegt:

    Heerlijk om te lezen…ben ook benieuwd naar het neerhalen van de maan. Veel liefs met al jouw stappen op het pad van transformatie!! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s