Tussen donker en licht

Het is 7 uur 12 als mijn innerlijke klokje mij wekt. Alles is donker, de hond nog stil. Toch sta ik op, want op zaterdag is er niets fijner dan in de ochtendstilte te wandelen en daarna nog even terug in bed te kruipen; zeker als ik koud gewandeld ben en manlief nog droomwarm is 😆.

De eerste stap naar buiten is er weer één van ‘oh en ah’. Altijd als het een paar ochtenden bewolkt is geweest, zodat ik geen sterren kon zien en ze dan ineens weer zie, ontstaat er een instant geluksmoment. En als het gebeurt in deze tijd van het jaar is het helemaal bijzonder, omdat laag bij de grond wel wolkjes hangen. Bijna-november-mist. 

In de boom bij de lantaarnpaal hoor ik een roodborstje, maar ik zie hem niet. Het licht schijnt als een zonneharp door de grote boom die ernaast staat. Hoe zou ik zo’n lichtstraal eigenlijk beter kunnen noemen? Sterrenvleugel? Maanmuziek? 

Ik loop verder en geniet intens van alles wat niet om mij heen is. En wat wel. De hond snuffelt, de eerste merels wekken elkaar, een haan kraait, een eend snatert. Ik zie de sterren langzaam verdwijnen in het beloftevolle blauw van een nieuwe morgen. Dan loop ik, vanaf de rand van het dorp weer richting mijn straat. En weer is daar die magie. Boven mijn en andere huizen zie ik een heel dun streepje maan.

Ik verwonder mij over mijn leercurve. Waar ik een jaar geleden nog nauwelijks besef had van waar ik de maan aan de hemel moest zoeken, kan ik het nu aardig inschatten. En kan ik teleurgesteld zijn als de wolken mij geen blik gunnen op de maan. Al lijkt het er steeds vaker op dat ze gehoor geven aan mijn wens om haar altijd even in de ochtend of de avond aan mij te tonen, al is het slechts door een minuscuul gaatje in het wolkendek.

Morgen zal ik haar niet zien tijdens mijn wandelingen, hoe vroeg of laat ik ook ga. Hoe bewolkt of onbewolkt het ook zal zijn. Dat komt omdat het morgen Donkere Maan is. De maan staat dan tussen Moeder Aarde en de zon in, en dat maakt haar onzichtbaar voor ons. En dit is wel een heel bijzondere Donkere Maan. Want in deze dagen rond Samhain, Halloween en Allerheiligen en Allerzielen, is de scheidslijn tussen de werelden van de levenden en van de doden op zijn allerdunst. We leven nu letterlijk en figuurlijk in het grijze gebied tussen Donker en Licht.

Het is daarmee ook de ideale tijd om onze, mijn, eigen duistere kant weer in te duiken en te onderzoeken. Het is iets wat ik eerst jaren niet heb geweten (dat ik m überhaupt had 😉) en toen jarenlang niet heb durven aangaan. En sinds ik dat wel doe, gaat er -steeds weer- een wereld voor me open. Omdat in mijn duister juist die dingen te vinden zijn waar ik het meest van te leren heb, en waar ik het ‘ échtst’ en compleet van word als ik ze in mijn leven weet te integreren.

En zo kon het zijn, dat ik gisteren tranen huilde van geluk. Omdat ik me realiseerde dat het me, na dagen, weken van vertoeven in het duister, was gelukt een hele dag te leven vanuit de lichte, stille ruimte in mijn hart. 

Advertenties

2 gedachtes over “Tussen donker en licht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s