Spiegelnatuur

Veel wat wat ik zie, hoor en voel, blijft rondspoken in mijn hoofd en lijf. Lange tijd was ik mij dat niet zo bewust en vaak schoot (en schiet) ik in een aanpassing die teveel van het goede is. Ik ga dan helemaal op in mijn omgeving, terwijl ik zelf onzichtbaar word. Dat doet me denken aan een foto die ik een tijd geleden op internet zag. Een foto waarbij een meisje een spiegel voor zich houdt. Alleen haar gezicht, handen en benen zijn zichtbaar, de rest van haar lichaam gaat verscholen achter het spiegelbeeld van het gazon waarop ze zit. Een mooi plaatje, maar niet zo effectief om te laten zien wie zij is.

Toch zitten er ook mooie kanten aan spiegelbeelden. En dat zie ik vandaag, op de verjaardag van Kleine Zoon. Hij is inmiddels groter dan ik ben, maar als ik in zijn gezicht kijk zie ik mijn trekken. Vandaag is zo’n dag dat ik terugblader in oude fotoboeken. En er zijn foto’s van ons, beide op ongeveer vijfjarige leeftijd. Je kunt mijn foto bekijken en dan Kleine Zoon mét staartjes zien, of zijn foto met mijn lach. En ook nu nog, zie je onmiskenbaar mijn gezicht in dat van hem om omgekeerd.

Ook de natuur spiegelt. Vandaag begint mistig en stil en zo voel ik me vanmorgen ook. Het verbaast me niks, als ik mijn horoscoop erop nasla, dat vandaag een dag is om stil te zijn en me zoveel mogelijk terug te trekken. Dat gaat niet lukken. Ik heb afspraken, moet werken. Dus na de momenten waarin ik ook weer gespiegeld word door collega’s en anderen, besluit ik om vóór het naar huis gaan een wandelingetje te maken door het bos.

Ik kom in eerste instantie langs een stromend beekje, dat uitmondt in een vijver met kunstwerken, en loop even later langs stilstaand water. Terwijl ik van de ene naar de andere plek wandel, mijmer ik wat over het werk en over de dingen waar ik tegenaan loop op dit moment. Ik realiseer me, misschien nu pas voor het eerst op gevoelsniveau, wat het betekent om mij te beperken tot hier en nu. Beperken klinkt misschien als iets negatief; voor mij is het evenwel positief: eenvoud, één ding tegelijk, alleen hier en nu.

En terwijl ik de eerste minuten van mijn wandeling nog heel wat spinsels heb gehad over werk en hoe dat nu moet, besluit ik ter plekke, diep in mijn buik, dat werk, werkgedachten en werkgevoelens alleen op het werk hoeven zijn. Hier en nu is het bos en stilstaand water. En die stilte en die leegte, of eigenlijk die vólheid, het Zijn van het stilstaande water, spiegelen mij. Werk is in een ‘split second’ uit mijn gedachten.

Hier en nu is er een doodstil bos: eiken, beuken, dennen en eindeloos veel bruine bladeren. En een vrouw die vijftien jaar geleden moeder werd en daar nu fijne gedachten over heeft, en warme gevoelens. En als ze dat spiegelt aan de natuur om haar heen, ziet ze plots -heel even- een zonnetje tussen de bomen schijnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s