Maanmacramee tot in de hemel

O, wat verheugde ik me op het vijfde weekend van mijn MaanMagiePad. Ik zou de vijfde Poort van in totaal acht doorgaan. Deze keer was het die van de Verhalenweefster. Wel een beetje mijn ding dus.

Dit weekend ben ik de ‘sevaprinses’. Seva komt uit het hindoeïsme en betekent zoiets als onbaatzuchtige dienstverlening. In onze groep verdelen we de taken en voeren we ze allemaal ‘seva’ uit: theezetten, afruimen en afwassen, de badkamer schoonmaken, de Maantempel op orde maken en het vuur brandend houden. Dat laatste is een taak van de sevaprinses. Verder sta ik ten dienste van de andere vrouwen als ze de overige taken uitvoeren en zorg ik ervoor dat alles zoveel mogelijk op rolletjes loopt.

Bijkomend voordeel voor de sevaprinses is ‘het grote bed’. Tijdens onze weekenden overnachten we er ook. In eigen tentjes, op comfortabele matrassen op een van de zolders, of in het grote bed dus. Blij dat ik dit weekend ben met dit extraatje; ik ben snot-, maar dan ook snotverkouden. Kan dus wel een beetje welness gebruiken. Zolderraam op een kier voor frisse lucht, klamboe om mij heen voor een beetje intimiteit. Met de armen en benen over de hele breedte van het bed. En happen naar lucht als een vis op het droge. Wellicht ten overvloede: dat laatste vanwege m’n verkoudheid dus. Als bonus extra privacy: niemand die verder nog op mijn zolder wil slapen, omdat ik zo luidruchtig bacillen verspreid.

Goed, ik ging verhalen weven dus. En de anderen ook. En hoe! Een sprookje over m’n leerproces en een ander over de medicinewalk van een van mijn Maanzusters. En een visualisatie. Keer vijf. Want de anderen hebben dezelfde opdrachten vervuld. Bij elkaar opgeteld wel vijftien verhalen dus.

Naast die bijzondere verhalen, stuk voor stuk gemaakt voor en door unieke vrouwen, zijn er ook weer heel veel níeuwe draadjes om níeuwe verhalen mee te weven. Het oranje draadje van mijn magische kind, een blauwe van mijn voorouders, het groene draadje van mijn ontdekkingen in het labyrint, het rode van de totempaal en een geel draadje van de cirkel van overvloed. Zoveel draadjes, dat als ik thuiskom, er zeker geen sprake is van een veelkleurig geweven stof, maar een warrige kluwen in alle kleuren van de regenboog. Nog steeds snotverkouden en doodmoe van alle indrukken, val ik in een diepe, droomloze slaap.

Vanmorgen zet ik het weefgetouw klaar. En laat het vervolgens staan, omdat de gebruiksaanwijzing ontbreekt. Ik besluit creatief te gaan met een jarenzeventigtechniek. Ik ontrafel de kluwen van sprookjes en touwtjes zoveel als mogelijk en leg vrijgekomen draden naast elkaar. Knoop ze virtueel aan mijn maanbuideltjestak. Dan leg ik de eerste draden over elkaar heen en maak een paar knoopjes. Ik realiseer me dat van dit kunstwerk de blauwdruk ontbreekt. En dat er nog vele draadjes zullen volgen. De eerste nieuwe komt misschien vanavond alweer, bij de volle maan in Stier. Elk knoopje zal een nieuwe wijsheid zijn.  

Als ik een voorzichtig beginnetje heb gemaakt, realiseer ik me dat voor mijn maanmacramee, net als voor het leven zelf,  geldt: het gaat zowel om de reis als om de bestemming. Ik wil draadjes weven en knopen leggen tot in de hemel!

Advertenties

4 gedachtes over “Maanmacramee tot in de hemel

  1. Saar zegt:

    DIe bestemming vind ik qua belang wel meevallen, maar die reis: heerlijk!! Ik leef me uit op die reis en jij zo te lezen ook.
    Ik hoop dat het snel beter gaat met die verkoudheid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s