Stadspareltje

Gewoontedier als ik ben, sta ik om zes uur op. Douche, wandel met de hond en ontbijt. Kleed me aan en bedenk me dat ik vandaag Grote en Kleine Zoon kan verblijden met een autoritje naar de stad in plaats van doorweekt op school aan te komen. En zo geschiedt.

Omdat we natuurlijk niet de enigen zijn die vinden dat vandaag best een verwendag is, staan we in de file op de Waalbrug. Wel gezellig, carpoolen, met de ruitenwissers en een beetje hippe house aan. De jongens zijn ondanks de file ruim op tijd op school, omdat ze het eerste uur vrij hebben. Ik kom daarentegen net niet te laat, denk ik.

Als ik, geheel tegen de gewoonte in tien minuten zit te wachten, valt het kwartje. Vandaag is mijn afspraak niet om negen, maar om tien uur. Ik besluit van de nood een deugd te maken en trek mijn jas weer aan. Ik ga een rondje door het centrum lopen.

De winkels zijn nog niet open, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dat ik shoppen, en dan ook nog op zaterdag -als je over de koppen kunt lopen- leuk vond, daar kan ik me nu niet zoveel meer bij voorstellen. Ik geniet nu juist het meest van stille winkelstraten zonder mensen. Echt rustig is het overigens niet, want vrachtwagens rijden af en aan. En ook de schoonmakers zijn zicht- en hoorbaar aanwezig. Ze storen me niet. Ik geniet van de al voor het Sinterklaasfeest uitgestalde etalages en zie tot mijn verrassing zelfs een heuse pepernotenfabriek. En ik constateer dankbaar hoeveel ik eigenlijk heb.

Ik loop richting de Waag, en denk ondertussen na over het Sintcadeau dat ik voor mijn kleine, balletminnende nichtje wil kopen. Van de ene cadeaugedachte rol ik in de andere, want manlief is komend weekend jarig. Onbewust loop ik naar de mooie kunstwinkel die achter de Waag zit. Zat. Want nu vangt mijn oog in dat eeuwenoude pand een allerschattigste koffiegelegenheid. Ook ernaast is een winkel getransformeerd in een aantrekkelijk, want kleinschalig horecapand. Ik loop verder, besluit tot een rondje om de kerk.

En terwijl ik daar zo ‘wander’ door die eeuwenoude steegjes, langs dito pandjes, voel ik mij, met mijn sierlijk uitwaaierende bruine regenjas met grote capuchon, als Mariken van Nimwegen. Ik stel me zo voor hoe ook zij hier destijds rondliep, desalniettemin in een heel wat minder luxe positie als ik nu. Liefst zou ik even de verstilde Stevenskerk willen binnenlopen, waar binnenkort ongetwijfeld weer wereldlichtjesdag wordt georganiseerd. De deuren zijn helaas gesloten. Ik loop verder. Zie fijnbewerkte luiken bij scheve ramen, Franse lelies die de puien versieren, kinderkopjes tussen de regenplassen en een soort van middeleeuwse totempaalwachter van steen.

Ik keer terug naar de koffie in de voormalige kunstwinkel. Een bel rinkelt vriendelijk als ik de deur open. Mijn oog valt op een plekje bij de zijpui: ramen in een hoek met een extra diepe zit-vensterbank, schapenvellen en kussens nodigen me uit. Als ik net zit beland ik een eindeloos durende hoest- en proestbui, hopelijk een laatste staartje van mijn verkoudheid. Het meisje achter brengt me een ongevraagd maar zeer welkom karafje water. 

Terwijl ik daar zo zit, schrijf ik dit verhaal en ben ik in mijn nopjes met de ontdekking van dit kleine pareltje. Hier ga ik zeker nog eens naartoe. Want Downtown is voor mij een ineens een fijne ‘place to be’.

Advertenties

4 gedachtes over “Stadspareltje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s