Hemelse modder

Ik wil net een ketting van mijn sieradenstandaard pakken als ik, in eerste instantie, schrik van een zwarte vlek die langs mijn hand strijkt. Als ik beter kijk zie ik een vlinder, de vleugels tegen elkaar. Ik neem haar voorzichtig in mijn hand, ze beweegt niet. Is ze dood? Nee, haar kleefvoetjes pakken mijn huid. Onhandig overwinterplekje. 

Ik zet haar op de vensterbank. Wat te doen? Ze slaat haar prachtige vleugeltjes open en ik zie dat één ervan onherstelbaar beschadigd is. Overwinteren gaat haar niet redden. Buiten zetten voelt wreed, met al die regen en wind. Ik bedenkt een passende binnenhuis herfstplek: m’n altaartje, waar, passend bij de tijd van het jaar, allerhande herfstrelikwieën liggen.

Ik schuif haar voorzichtig van mijn hand op een beukenhouten stokje. Ja, dit is haar thuis voorlopig. Een paar dagen later ben ik haar kwijt, maar als mijn ogen gewend zijn aan de vijftig tinten bruin in de brede glazen vaas, zie ik haar verstopt tussen de hazelnootbloemen, kastanjeprikkels en beukennootjes. Ze ligt op haar zij. Overgegaan?

Ik steek de kaars op het altaartje aan en ga aan mijn bureau wat schrijfwerk doen. Niet veel later hoor ik geknisper. Als ik opkijk zie ik de vlinder langs de wand van de vaas voorzichtig fladderen. Ze leeft weer! Ik glimlach en maak mijn tekst af. Dan ga ik douchen.

Als ik terugkom zie ik dat de kaars uit is. En als ik het altaar nader, kan ik mijzelf wel voor mijn kop slaan. De vlinder is verdronken in de zachte warme was; haar lijfje heeft het vuur van het lontje gedoofd … Verslagen vraag ik mijzelf af hoe ik zo stom heb kunnen zijn. Ik sta er een moment bij stil. De beschadigde vleugel was natuurlijk al haar doodvonnis. De dood zou haar hoe dan ook komen halen. 

Ik denk terug aan afgelopen weekend, waarin ik voor het eerst -en op indrukwekkende wijze- hoorde van de mythe van Innanna en de afdaling naar de onderwereld. Ook ik ging naar mijn onderwereld. Een wereld vol modder, mijn duistere kanten. Maar ook de plaats waar mijn essentie te vinden is. Want ‘als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf weer helder’. Het troebele zakt tot een stevige bodem en het kraakheldere water weerspiegelt de hemel.

Ik schrijf over het vlinderrelaas aan mijn Maanzusters. Hun reacties helpen mij inzien hoe de vlinder op mijn altaar en de mythe over de onderwereld samenkomen in die modder. Bovendien wordt mij in herinnering gebracht hoe twee gevleugelde wezentjes, gevormd uit klei, Innanna uit de onderwereld komen redden. Ik heb de vlinder niet de dood ingejaagd door de kaars aan te steken, maar haar juist de kans gegeven haar beschadigde vleugel los te laten en geheeld naar de warmte en het licht te vliegen. Herboren te worden.

Van duistere onderwereld naar hemelse modder. Appeltje eitje met een vleugje magie …

Advertenties

3 gedachtes over “Hemelse modder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s