Sint in de bomen

In de zomer loop ik mijn eerste zondagochtendrondje zeker anderhalf uur vroeger dan vandaag. Toch is het moment feitelijk hetzelfde: als de zon net nog niet op is, maar haar kleuren wel al vooruitstuurt. Okergeel, zeegroen en helblauw lichten de hemel op. De rest van de wereld laat een strak contrast zien.

Het zwarte filigrain van de kale bomen is spectaculair: het is bijna alsof ik elke tak afzonderlijk kan zien. Ineens valt het me op dat nog niet alle bomen echt helemaal kaal zijn. Kan ook niet, er is eigenlijk maar één echte stormdag geweest, en niet alle bomen waren er toen al aan toe hun bladeren los te laten. 

Op de grond brengt juist die andere kleur elk detail aan het licht: elk grassprietje, elk blaadje en elk vruchtje is voorzien van een wit randje rijp. Dat is toch altijd soort van magie: een uurtje later is de kans groot dat het alweer verdwenen is. En terwijl ik daar zo loop en het zwart en het wit bewonder, mijmer ik over hoe zeer ze het contrast in de wereld op deze natuurlijke manier zichtbaar maken. En hoezeer de contrasten tegelijkertijd ook met elkaar verweven zijn en niet zonder elkaar kunnen. Dat laatste zie ik dan weer in de weerspiegeling van de bomen in de wit omrande vijver.

Zo vlak voor Pakjesavond is de overstap van zwart en wit naar Sint en Piet niet zo heel erg groot. Ik verbaas me over hoe weinig ik dit jaar heb gezien en gehoord over Sint. Alles ging over Piet. En alhoewel ik sympathie voel voor de mensen die moeite hebben met Piet zoals ie in ons verleden gekleurd was, ben ik van mening dat het niet zou moeten gaan over wie welke kleur is. Al is Sint zwart en Piet wit!

Het is een traditie, die ja, wellicht mee moet gaan met zijn tijd. Net als ik. De afgelopen jaren is Sinterklaas een wat wankelende traditie in mijn gezin. ‘Ze’ houden wel van cadeautjes, maar gruwen de gedichten en surprises. Ik ben voor alles erop en eraan. Twee jaar geleden sloegen we Sint over (en hij ons blijkbaar ook 😕), en dat was wel erg kaal. Vorig jaar vierden we het ouderwets, met een klein kindje erbij dat zoveel cadeaus kreeg dat ze volledig van de kaart was. En dit jaar?

Dit jaar vieren we het klein. Met een cadeautje en gedichtje, op basis van lootjes. En ik moet eerlijk bekennen: volgens mij ben ik dit jaar als laatste van ons allemaal klaar met mijn gedicht. Deze bekentenis geeft ruimte, maakt de weg vrij om de Sinttraditie zoals ie in mijn herinnering zit te laten voor wat ie is en dat wat we vieren te transformeren naar een gezellig avondje met wat dan ook. Want pas nu voel ik de ruimte om los te laten. Net zoals de bomen die nog niet kaal zijn, ook op hun tijd zullen doen …

Advertenties

5 gedachtes over “Sint in de bomen

  1. Saar zegt:

    Soms houden we vast aan tradities omwille van de herinnering en het gevoel dat erbij hoort. Je moet dan eigenlijk eens een gelijkaardig gevoel hebben bij een ander experiment om het los te kunnen laten en er iets anders voor in de plaats te zetten. Mooi als dat zo op je pad komt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s