Duizenden vallende sterren voor een winterwens

Ik schrik wakker uit mijn droom door een kort kefje van Knoet. Sinds Kerst slaapt ze weer in de woonkamer, dus moet ze iets meer lawaai maken om mijn aandacht te onttrekken aan dromenland. Ik gris mijn joggingkleren in het donker bij elkaar en loop stil naar beneden op deze uitslaapdag.

Van het gisternacht gevallen sneeuwdek resten nu slechts opgevroren ijshoopjes en onverwachte ijsbaantjes op de stoep. Niet echt slim van me, dat ik mijn hardloopschoenen heb aangetrokken. Ik leid Knoet naar de straat, die iets schoner is.

Op zaterdagochtend vind ik het heerlijk om de grote ronde te wandelen, hoe donker en koud het ook is. De maan weet dat en schijnt me bij als ze keer op keer tevoorschijn komt vanachter snel voorbijtrekkende ijzige wolken. Het ijs op de stoepen en straten glanst als achteloos gegoten zilver. Ik hobbel en wankel er voorzichtig overheen.

De maan is verdwenen achter een dik wolkendek, als ik over het lange hondenpad langs de vijver loop. Het pad wordt slechts verlicht door twee lantaarns, die als veilige havens tussen de ijsschotsen fungeren. Dan hoor ik een ruisend geluid. Het is anders dan wat ik in de straat ervoor hoorde; dat bleek de wind door de droge bruine blaadjes van een beukenhaag te zijn. Deze keer komt het van boven.

Een tel later voel ik het ook. Kleine koude parels vallen precies tussen mijn kraag en nek. Een soort van zachte ijsregen valt op Knoet en mij neer. Ik trek de kraag van mijn warme winterjas hoog op. In het licht van de lantaarn zie ik duizelingwekkende hagelsteentjes vlagerig naar beneden razen.

Knoet lijkt nergens last van te hebben. Haar voetkussentjes trippelen zacht door sneeuw en ijs, af en toe is haar snelheid te hoog en glijdt ze uit. Maar nog steeds staat haar staart vrolijk omhoog en snuffelt haar neus over de grond. Het lijkt wel of de winter nieuwe geurtjes brengt. En eigenlijk voel ik me net zo vrolijk als zij is. Het weer deert me in het geheel niet. Ik geniet nu net zoveel als op een frisse heldere lenteochtend. Als op een zomermorgen, als ik op dit tijdstip al de zekerheid voel van een lange warmelome dag. Of als in de herfst, als de ganzen neerstrijken in het naastgelegen weiland en de herfstbladeren om mijn hoofd dwarrelen.

Bijna thuis is de ijsregen en hagel overgegaan in zachte sneeuwvlokken. Ik tuur naar boven. Het voelt alsof ik in sprookjesland loop; de sneeuwvlokken veranderen als vanzelf in duizenden vallende sterren. Toch heb ik maar één winterwens en die wordt luttele minuten later vervuld: mijn joggingkleren belanden in een hoek en ik kruip nog even heerlijk tegen soezerigwarme Manlief aan.

Advertenties

2 gedachtes over “Duizenden vallende sterren voor een winterwens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s