De puzzel van de hyena en de giraf 

Het is nog mistig en kil als ik op pad ga. In mijn kleine, oude rode autootje tuf ik op de snelweg. Honderd is hard genoeg, en als het moet ga ik even plankgas langs een vrachtauto. Ondertussen zing ik mee met mijn favoriete muziek, die helaas niet stereo, maar ergens links van het stuur uit mijn mobieltje schalt.

Als ik na vijftig minuten aankom bij mijn bestemming, ziet het er precies zo uit als ik had verwacht. Een gezellig dorp ergens midden in het Brabantse land. Het conferentiecentrum in een omgebouwd klooster heeft de charme van vroeger weten te behouden, al had ik graag een sjaaltje meegehad op deze koude winterdag. Maar het uitzicht op landerijen, boomgaard, binnentuin en kerkje zijn evenwel hartverwarmend.

Een half uurtje later installeren alle tien de deelnemers zich in de kring. Met de blik van een buitenstaander vind ik het grappig om te zien hoe bont ons gezelschap is. Drie mannen, zeven vrouwen, ergens tussen de vijfendertig en zestig. De zus van Albert Einstein, een vlotte accountmanager, zeker vier communicatieadviseurs (ja, vrouwen van in de veertig, op de een of andere manier kun je het gewoon zien), een grapjas, een bijdetante en lange Frans.

Het plaatje waarmee de trainster begint is alleszeggend. Een lijf met slechts een hoofd, een hart en een buik als metafoor voor ratio, gevoel en behoeften. We duiken erin. In duizelingwekkende vaart volgt de ene oefening op de andere. De schalen met chocolaatjes en druiven komen vaker langs dan goed voor ons is. Het is mooi om te zien hoe verschillend we zijn. En hoe tegelijkertijd onze andere levensbehoeften, basis van geweldloos communiceren, universeel zijn. 

In de middag voegen de immer oordelende hyena en de geduldige en liefdevolle giraf zich bij ons. Of nee, ze laten zich zien, want we hebben ze allemaal binnenin onszelf. Ze staan symbool voor de manier waarop we in communicatie naar onszelf en anderen kijken en vervolgens ook reageren. De kunst is ‘met de mond gesloten’ te luisteren naar onze hyena en de woorden van onze giraf uit te spreken.

Na de afscheidsborrel loop ik met nieuwe inzichten rond vijf uur naar buiten. De zalmroze ondergaande zon straalt haar laatste licht over het Brabantse land. Ik realiseer me dat de heldere hemel symbool staat voor het gevoel waarmee ik naar buiten ben gekomen. De mist is opgetrokken, ik heb helder waarmee ik de komende tijd aan de slag kan. Weer een puzzelstukje van mijn levenspad op de juiste plek gelegd. Nog luider zingend dan vanmorgen tuf ik terug naar huis.

Advertenties

3 gedachtes over “De puzzel van de hyena en de giraf 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s