Vrouwe van de lente 

Al dagen voel ik de lente in de lucht en in mijn lijf. Op deze vrije woensdag is voor mij dan ook heel duidelijk wat ik ga doen: de tuin in! Nu de sneeuw weggesmolten is, kan ik weer goed zien hoe de inmiddels afgestorven planten erbij staan. Waar de een nog fier maar bruin overeind staat en haar zaaddozen toont, ligt de ander slap en grijzig languit op de grond. Beiden bereid om plaats te maken voor de jonge garde.

Voorzichtig trek ik met een zachte hark bruine sprieten los en blaadjes op een hoop. Daaronder vind ik waar ik al zo op hoopte. Groene kopjes. Van krokusjes en blue bells. Van blauwe druifjes en gele narcissen. Als vanzelf komt er een liedje in mijn hoofd. Ik kijk om me heen. Zij moet hier ergens in de buurt zijn…

Bij de kastanjeboom zie ik een donker holletje tussen de bladeren. En als ik het afgevallen blad met mijn hand wegschuif zie ik haar. Ze heeft een prachtige rode vlecht en een krans van sneeuwklokjes in haar haar en een witte jurk vol borduurwerk. Daaroverheen draagt ze, tegen de februarikou, een beeldschone groenfluwelen mantel. Het is Brigida, Vrouwe van de Lente, Godin van de vruchtbaarheid. Ze lacht vriendelijk naar me en knikt: ‘Ja, het is zover, jouw én mijn handen gaan uit de mouwen!’

En terwijl ik stug doorwerk, komen merels me helpen. Met hun gele snaveltjes pikken ze in de dorre bladeren en in hun enthousiasme gooien ze ze hoog in de lucht. De blaadjes vallen op het terras, waar ik ze makkelijk kan wegvegen. Dan hoor ik haar neurieën.

Als ik me omdraai, zie ik dat ze wegloopt van de kastanjeboom. Ze sprenkelt bronwater uit een heupflesje op de bodem van mijn tuin. Haar voetstappen laten opkomende lentebloemen na. Ik zie een roodborstje dat achter haar hipt, zijn kopje scheef. Dan hoor ik eenden, hoog in de lucht. Ik kijk omhoog en tel ze. Negentien zijn het er; het magische getal dat hoort bij Brigida. 

Even later is ze uit mijn tuin verdwenen. Waarschijnlijk op weg naar een van de schaapskooien in de regio. Om toe te zien op en onzichtbaar te helpen bij het lammeren. En om het voorzichtige groen van vandaag uit te rollen tot een allesomvattend lentetapijt in het hele land. 

Ik werk verder, tot de groenbak vol is en mijn handen vies en ruw zijn. Dat geeft niets, want het weegt op tegen al het jonge leven dat ik in mijn tuin ontwaar. Ik raap een teer skeletje op van een lampionplantbloem, en terwijl ik dit herfstrelikwie aandachtig bekijk in het tegenlicht van de heldere hemel, voel ik me rijk. 

Morgen is het Imbolc en het vieren is vandaag begonnen!

Advertenties

Een gedachte over “Vrouwe van de lente 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s