De kolibrie die klopt

Magic is all around, you just have to believe

Vandaag is zo’n dag, dat ik magie tegenkom op een onverwacht moment. Ik ben in de stad, in de boekhandel, nergens in het bijzonder naar op zoek. Gewoon een beetje aan het neuzen, omdat ik toevallig in de buurt ben.

Op een plots moment herinner ik mij dat ik wel een mooi notitieboek wil kopen om mijn werkaantekeningen in te maken. Zodat ik, nu ik weer aan het werk ben, niet langer overal papiertjes heb liggen, en kattenbelletjes, en schoolschriftjes. Plus iPad notities en mailtjes aan mijzelf. Toch vind ik er geen van mijn gading.

Het brengt me wel bij het idee een ander mooi aantekeningenboek aan te schaffen. Voor de opleiding die ik vanaf volgende week ga doen: ritueelbegeleiding. Uiteindelijk sta ik met drie prachtige kunstwerkjes in mijn handen. Voor de prijs hoef ik niet te wikken of te wegen. Zij zijn alledrie even duur.

En dan sta ik in een veld vol gele lentebloemen. De geelgouden kleine glitters gaan langzaam maar gestaag over in het witzilver van de bloesem aan de bomen. Tussen al dat groen zie ik het schuchtere bruin van de stam en het frisgroen van het groeiende gras. Ik loop wat voorzichtige stappen. Zal ik, of zal ik toch maar niet?

Dan kijk ik in mijn linkerhand.

Ik bevind mij op de bodem van de zee. Niet heel diep, want overal waar ik kijk zie kleurige vissen. Grote en kleine, dikke en dunne, lelijke -wat is lelijk- en mooie. Het water glijdt door mijn vingers en streelt mijn lange rode haar, dat in krullen langs mijn gezicht naar beneden valt. Mijn benen zijn veranderd in een zeegroengeschubde zeemeerminnenstaart. En daar ergens in het water hoor ik de woorden van Anais Nin:

I must be a mermaid
I have no fear of depths
And a great fear of shallow living

Ik twijfel. De lenteweide of mijn oude thuis? Dan pak ik het derde boekje van de boekentafel waar ik hem even te rusten had gelegd.

Ik zie een zachtgroene achtergrond en een grote fuchsiakleurige rondborstige bloem rechtsboven in de lucht. Ze is omringd door sierlijk krullende donker- en donkerdergroene bladeren en ranken. Haar hart is hetzelfde witzilver en geelgoud van de lenteweide waar ik eerder was. Er zweeft een vogeltje naast de bloem.

Haar snavel is bijna net zo lang als haar paarsblauwe lijfje. Het is een piepklein vogeltje met een bijzondere symboliek; ze staat voor het onmogelijke. Omdat het haar lukt om nectar te halen uit bloemen waar dat voor andere vogels onmogelijk is. Zij kan -snel- tot de kern van de zaak komen. Ook kan ze als een helikopter alle kanten op vliegen, doordat ze vanuit haar innerlijk in contact staat met de vier windrichtingen en vanuit haar middelpunt met de stroom van het leven meegaat. En terwijl ik naar de omslag kijk, droom ik weg:

When you’re lost in a garden, 
wondering where I have gone
I’ll return with a message to help you carry on
I’ll be a hummingbird, you’ll know without a word
That it’s me when you hear me humming
When I appear to you, it will be clear to you
That I’m coming back to tell you something
After I’m gone and you’re still here
That’s how I’ll let you know that I’m near
And you’ll hear me humming this song in your ear
That only you know and only you hear

Ik neem mijn besluit op het moment dat dit liedje in mijn hoofd begint te zingen. Toeval bestaat niet. Dit gaat het boek zijn waarin ik mijn leerproces als ritueelbegeleider ga vangen. En als ik later de symboliek van de kolibrie vind, voel ik het klopt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s