Zencirkelstilte

De verstilling die nu op mijn wandeling zo zichtbaar is, zette gisteren al in. Toen Knoet mij van brutaal tot liefvragend, met haar kopje draaiend, zonder met haar ogen te knipperen had aangekeken en we een korte wandeling maakten in mijn werkbos. De hemel was -en is- grijs en ook dat had ik vooraf geweten. Het is niet de eerste Volle Maan die schuilgaat achter een dik wolkendek. Gelukkig had ze donderdagavond, bijna vol, precies een gat in de wolken gestraald, zodat ze tijdens mijn avondronde toen goed zichtbaar was.

En nu ik in de vroege ochtend loop, zet ik de eerste schoenafdrukken in de sneeuw. Ik maak een Pay it forward-grapje voor degenen die na mij zullen wandelen, want ik maak al wandelend rondjes, zodat mijn voetstappen lijken te dansen. Het hondenpaadje is al net zo maagdelijk wit als de stoep in mijn straat. Een laatste vliegtuigruis sterft weg en dan rest slechts stilte. Hondenpaadje wordt zenpad. Stiller en leger dan dit kan het niet worden. Ik kijk naar mijn gedachten.

Best wonderlijk. Afgelopen nacht was het Volle Maan met een maansverduistering. Een event dat garant staat voor heftige emoties bij mensen. En ik ben de kalmte zelve. Gebeurt me vaker, dat ik juist het tegenovergestelde voel van wat logisch zou zijn. Wellicht mijn Vissennatuur. Het doet me ook denken aan de prachtige film Melancholia, waarin een planeet tegen de aarde gaat botsen en de mensen dat al vantevoren zien aankomen. Een depressieve vrouw wordt heel rustig van dit noodlot en is zo in staat haar zus en neefje naar dit onoverkomelijke lot te leiden.

Ik schrik op uit mijn meditatieve stappen als ik Knoet ineens aan de andere kant van de afrastering, in het hazen-weiland zie. Door de sneeuw valt het me op hoeveel molshopen daar opgegraven zijn. Elke hoopje ziet eruit als een heuse Jungfrau en voor een moment ben ik in Zwitserland. Als ik haar roep, neemt ze een ondeugende sprong richting een molshoop, dan bedenkt ze zich, racet terug het zenpad op en kuiert rustig snuffelend verder.

Het brede eind van de verder besneeuwde eendenvijver naast mij is zwart, hoogglanzend en glad. Precies in het midden van deze heksenspiegel drijft doodstil een meerkoetje. Alleen zijn witte snavel steekt schril af. Dan neemt hij een plotselinge duik onder water. Hij doet me ineens denken aan een watermol, mochten die bestaan. In mum van tijd is hij weer boven water, met een sliert in zijn bek.

De spiegel verandert, met de meerkoet als zendmast in het midden, in een uitzending van rustgevende cirkels. Elke cirkel pulseert mee met de grotere buiten en de kleinere binnen hem. De meerkoet drijft inmiddels weer onbeweeglijk. Ik blijf kijken tot de cirkels de kant raken en opgaan in het gras. Hun taak zit erop. Zen knisper ik naar huis.

Advertenties

Een gedachte over “Zencirkelstilte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s