Sneeuwmaan in lentevlucht

Ik loop, zoals zo vaak, met Knoet langs een weiland. In de verte zie ik een vrouw staan. Ik besluit erheen te gaan. Klim weer over de prikkeldraad en ga op pad door licht bevroren gras. Als ik langzaam maar gestaag dichterbij kom, hoor ik de pastelkleurige  rokken ruisen om haar benen. Daarboven draagt ze een warm, wollen maar lichtgekleurd vest. In haar handen heeft ze een bezem. Ik sta er niet bij stil dat dat best gek is, een vrouw met een bezem in een weiland.

Dan zie ik hoe ze de bezem zacht en langzaam heen en weer beweegt. Het is een beetje hypnotiserend. Mijn ogen volgen de bezem, van links naar rechts. En met elke veeg zie ik hoe de vorst uit het weiland verdwijnt. Gras zich opricht en lijkt te groeien. Ik schud met mijn hoofd. Is dit een droom? Ondertussen veegt zij rustig verder.

Ik was vroeg op vandaag en heb daardoor nog net de Sneeuwmaan zien ondergaan. De Sneeuwmaan is de Volle Maan na Imbolc en voor Ostara. Tijdens deze zelfde wandeling zie ik ook de Zon opkomen. En plots leg ik de parallel tussen deze natuurverschijnselen en de bewegingen die de vrouw maakt. Ze veegt alles wat donker en koud is de wereld uit. Niet snel en abrupt, maar langzaam en gestaag. Soms met de bezem, maar ook met andersoortige streken. Ik denk terug aan vrijdagmiddag.

Ook toen maakte ik een wandeling, door het bos. Ik had mijn jas uitgetrokken en om mijn middel geknoopt. Het was warmer dan ik dacht, omdat de bomen nog geen beschaduwend bladerdak hebben. En terwijl ik daar zo wandel, fladdert een citroenvlinder pal langs mijn neus. Ik ben opgetogen. De éérste vlinder. Dan hoor ik gezoem. Een hommel, zwalkend van de lente! En als ik naar de grond kijk, zie ik een paarse waas. Kleine krokusjes in het dorre bladerdek. 

De vlinder komt nog een keer langs en betovert mij. Ik wil haar vangen op beeld en loop achter haar aan, het pad af, de dorre bladeren in. Ze danst omhoog, langs de klimop die zich om de boom heeft geslingerd. Ik stop en tuur naar boven tot ik haar niet meer zie.

Met terugwerkende kracht realiseer ik me dat ook dáár die dame aan het vegen is geweest. Of nee, vegen was het niet. In het bos heeft ze geschilderd! Met enkele penseelstreken de lente in het bos aangezet. 

Ik loop terug naar huis. Over het grasveldje waar ik altijd de bal gooi voor Knoet. Schrik bijna van het frisgroene tulpenbed dat ik daar nu tussen het gras zie opkomen. Voortaan de bal een andere kant opgooien. Ik kijk nog een keer om naar het weiland. De vrouw staat niet langer met beide voeten op de grond, maar heeft de bezem tussen haar benen geklemd. En voor ik met mijn ogen heb kunnen knipperen, zie ik haar verdwijnen in de verte … Een drukke dag tegemoet.

Advertenties

2 gedachtes over “Sneeuwmaan in lentevlucht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s