Stootkussentje tegen breekbaarheid

Als ik vanmorgen vroeg de radio aanzet, word ik liefdevol wakker geschud door Gregory Porters stem:

‘Take me to the alley
Take me to the afflicted ones
Take me to the lonely ones
That somehow lost their way

Let them hear me say
I am your friend
Come to my table
Rest here in my garden


You will have a pardon’

En terwijl ik zojuist richting avondzon loop, zie ik, tussen de groeiende grassprieten en de bloeiende madeliefjes, het skeletje van een herfstblad liggen. Ik buk me om het op te rapen. En ook al heb ik nog niet de goede gewoonte om mijn leesbril ook tijdens wandelingen op te zetten, zie ik de fijne lijntjes van het blaadje die zijn overgebleven na de winter.

Ik denk terug aan gisteravond. Ik was uitgenodigd voor het jubileumfeest van een collega. Geen standaardfeest, want mijn collega is in de bevoorrechte positie dat ze een filmhuis aan huis heeft. Een sfeervolle bioscoop annex cafeetje, waar we getrakteerd werden op een heerlijke vissoep, een wijntje, een leuke sketch van haar collega’s en op een persoonlijk door haar gekozen film: La pazza gioia.

Een tragikomische, Italiaanse film over twee psychiatrische patiënten die soort-van-ontsnappen uit de instelling waar ze zijn opgenomen en tijdens hun Thelma & Louise-achtige roadtrip het leven ontmoeten, is natuurlijk ‘kaasje’ voor een zaak vol GGZ-medewerkers. Zoveel herkenning, met lach en traan. Bij een strandscène aan het eind raast het kippenvel over mijn hele lijf, net zoals dat eerder gebeurde toen mijn collega aangaf dat ze het niet zozeer als een feestje voor haar, als wel voor ons had bedoeld. Omdat we allemaal, vanuit ons werk, en ongetwijfeld de meesten ook wel in hun privésituatie bekend zijn met de breekbaarheid van ons bestaan en er elke dag weer voor kiezen om er te zijn voor de mensen die die breekbaarheid zo vaak aan levende lijve ondervinden.

Ik ben mijn collega vandaag, zowel bij het horen van Gregory Porter als bij het zien van het blaadjesgeraamte, dankbaar voor het beetje rijkdom dat ze door het laten zien van de film weer in mijn rugzakje heeft gestopt. Omdat het besef van het geluk dat ik heb voelt als een stootkussentje tegen breekbaarheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s