Horen, zien en dansen in mijn hart

Weer nagel je me vanaf de eerste minuut aan mijn stoel. Je bent in het donker komen aanlopen, al heb ik wel enig idee waar je gaat staan. Je woorden sprankelen door de muisstille zaal en je stem betovert me, weer. Je woont niet waar je geboren bent. Als God bestaat, dan is het zonder twijfel een vrouw en je danst met Albanese meisjes, Afrikaanse vrouwen en de dood.

En waar je de vorige keer mijn gevoelens leek te kunnen lezen en ze bewonderswaardig woorden gaf, reis je nu, via lieve brieven aan je moeder, van Carcassonne naar Barcelona, van Albanië naar Mexico en van Berlijn terug naar Nederland. Ik reis moeiteloos met je mee. Ook het Afrikaanse continent doorkruisen we. Ik voel de hitte van de woestijn van Mali, zie de wijdsheid van de oceaan in Mozambique, ruik de stilte van een Zuid-Afrikaans strand en ervaar het geluk van eenvoud dat daar zoveel gewoner en bijzonder tegelijkertijd lijkt te zijn dan hier.

De woorden die je zingt over ons land brengen tranen in mijn ogen:
Je bent de laatste jaren veel veranderd
Veel geschreeuw en weinig wol
Je bent soms in verkeerde handen
En je laat jezelf regeren door bloedeloze leiders
En de angst voor later
Terwijl je bent gemaakt voor storm op volle zee
Voorbij de horizon te varen

Met de toegift maak je de cirkel rond. Dat we steeds meer op onze vaders lijken vul je nu aan met de speelse wijsheid van de moeders: je geeft je hart, stapt over grenzen en leert me dat zonder mijn angst mijn fantasie niet kan bestaan. Stef Bos, ik hou steeds meer van jou.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s