Ritueelwandelen

De afgelopen dagen heb ik bijna elk vrij moment besteed aan een website voor mijn ritueelbegeleiding. Waar dat vroeger een helse klus was die ik echt niet zelf kon doen, staat het raamwerk er nu in pak hem beet een halve dag. Toch begint daarna voor mij pas het echte werk. Want elke letter weeg ik. Geeft ie weer wat ik wil of toch net niet. Laat nu helaas dat laatste tot nu toe het geval zijn.

Toch heb ik ondertussen weer mooie inzichten opgedaan, en die zijn ook veel waard. Zo kwam ik ergens het prachtige onderscheid in verschillende soorten rituelen. Zo zijn er rituelen om te vieren, om te verbinden, om te versterken en om los te laten. Natuurlijk zijn er nog heel veel meer, maar dit is een mooi beginnetje.

En terwijl ik eens goed bij mijzelf na ga, wat ik precies wil zeggen op die website, realiseer ik mij dat ik een dagelijks ritueel heb dat eigenlijk in alle vier de hokjes past. Dat is namelijk het wandelen met Knoet!

Waar wandelen voor sommige mensen een verplicht rondje is, dat ze liefst niet zouden lopen als ze konden, en als wel, het dan toch in ieder geval zo kort mogelijk houden, pak ik 99% van de tijd, zo’n zes keer per dag, met liefde de riem. En dan gaat het ritueel van start. Knoet kwispelt en kijkt me ongelovig aan: ‘Gaan we écht? En mag de bal mee?’

‘Zoek de bal!’ is genoeg om haar vuurtje te starten. Op mijn commando gaat ze keurig af en kan het tuigje over haar kop. Ik pak de ballengooier met de andere bal en ‘off we go’, het leven vieren.

Sinds ik vorig jaar een waarschuwing kreeg van een opsporingsambtenaar van de Dienst Handhaving en Toezicht, laat ik Knoet niet meer los, maar heb haar aan een 10 meter lang elastiek. Zowel het ritueel van het wandelen als het elastiek verbindt ons telkens weer.

Knoet is er inmiddels superbehendig in geworden om met de ene bal in haar bek achter de andere bal aan te hollen. Als we maar één bal meenemen, is ze fanatieker dan me lief is, dus dit is een mooie tussenoplossing. Het grappige is, dat ze in de tuin keurig met één bal kan apporteren, het hoort er gewoon op deze manier bij als we wandelen. Het lukt haar ook steeds beter de twee ballen tegelijk vast te houden; één in haar bek en de andere tussen haar poten. En we raken steeds beter op elkaar ingespeeld als het gaat om dat belspelletje. Ons ritueel versterkt.

Gisteren zat het elastiek flink in de knoop. Zozeer zelfs, dat ik de hele weg geprobeerd heb de knopen eruit te halen. En ook dat leek symbolisch. Want die hele woordenwirwar voor de website leek met elke ontwarde knoop iets helderder te worden. Het ontknopen maakte mijn hoofd leeg, en dat gaf ruimte om tot mijn hart, tot de kern van hoe mijn ritueelbegeleiding eruit wil zien, te komen.

Tja, en dan het stukje waar het wandelen uiteindelijk om te doen is. Zelfs dat gebeurt ritueel. Want mét bal neemt Knoet zich de tijd niet om te plassen. Dat doet ze altijd pas aan het eind. Vlak voordat we de weg oversteken. En datzelfde geldt voor de grote boodschap. Het ritueel om los te laten is, in alle gevallen, misschien toch wel de allermoeilijkste …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s