Magie op n doordeweekse dag

Als ik om twintig over vijf wakker word, kan ik niet snel genoeg op het balkon van onze hotelkamer komen. Het gezang van de vogels is werkelijk magisch. Zo stil en donker als het vannacht was, zo prachtig jubelend is de dageraad.

Klokslag zeven uur lig ik in het kleine bijna hartvormige zwembad. Ik zwem zo’n twintig minuten in rustige schoolslag. Af en toe draai ik op mijn rug, en met een rotsige muur aan de ene kant en het water zacht overvloedig over de rand klotsend aan de andere kant, voel ik mij een ware zeemeermin.

Na het ontbijt lopen we het bos in. Het is mistig en het weerbericht voorspelt regen. We zijn er op voorbereid. Het frisse groen van de lente contrasteert met de zwarte voeten van de trotse dennen. We komen langs een waterbron die volgens overlevering magische krachten bezit. ‘Just to be sure’ spoel ik mijn handen en bevochtig ik mijn lippen met het heldere bergwater.

Passend bij de mail van Maantijd van vandaag zoek naar sporen van Aphrodite. Ik zie uitnodigende varens, jonge klavertjes, een omgezaagde beuk met een stam in de vorm van een hart. Ik zie ‘juicy’ bedauwde grassprietjes waar ik maar kijk. 

We lopen langs loofbomen afgewisseld met donkere dennenpercelen, langs bemoste bedden in het bos en opener weiden. Het een nog uitnodigender dan het ander, maar wel ook steeds met zware mistwolken erboven. We vleien ons toch maar niet neer.

Op een rustig plekje zie ik iets roods glanzen. Ik stap over heide en gras en bekijk de stam-stomp. Het rood blijkt mos te zijn, bloemig aan witte stengeltjes.

Als we naar ons hotel terugkeren, sluit ik aan bij een bekend wandelritueel. Tijdens de tocht heb ik enkele torentjes stenen op boomtafeltjes zien staan. En omdat mijn dagen in het teken van loslaten staan, pak ik tot drie keer toe een steen. En drie keer leg ik ze bovenop een eerder gemaakt torentje. 

De laatste steen die ik opraap gebruik ik om zelf het begin van een nieuw torentje te leggen. Volgend jaar kom ik terug šŸ˜‰ om te zien of ook mijn voorbeeld gevolgd is. Bijna terug bij het hotel, is de mist opgetrokken en trakteert de zon ons op een indrukwekkend vergezicht de berg af. 

Even verder ontvang ik in drie etappes een bijzonder symbool. De eerste is de werveling van een piepklein motje in het natte gras. Het voelt dat de dag opklaart. Een eindje verder vliegt een soortgelijk motje, klein en wit, langs mij heen de berghelling af.

En als we bij ons hotel aankomen en ik mijn wandelschoenen afspoel, ontwaar ik een stralende vlinder, de vleugels gespreid … de cocon van veiligheid heeft haar taak volbracht.

Advertenties

2 gedachtes over “Magie op n doordeweekse dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s