Zondag op vleugels

Ik ben al een paar keer wakker van de vrolijke vogels. En alhoewel het prachtig zonnig en helder is, is het echt nog te vroeg om Knoet op deze zondag uit te laten. Maar zeven uur is een prima tijd. Een moment later lopen we buiten en voel ik de veelbelovende warmte van de zon op mijn rug.

Elke ochtend waarop het helder is, kijk ik naar de hemel. Waar ik een jaar of twee geleden eigenlijk geen idee had waar ik wanneer moest kijken om de maan te zien, kun je me er nu voor wakker maken. En natuurlijk kan ik de maan niet zien als het bewolkt is, maar bij een wolkenloze hemel maakt mijn hart altijd een sprongetje. Zo ook vandaag. Er is nog een smal sikkeltje te zien, recht tegenover mijn voordeur.

Ik ben me er nu ook zoveel meer van bewust hoeveel invloed de maan heeft op mijn humeur. Dus toen Grote Zoon zichzelf gisteravond beklaagde over mijn gemopper op hem de hele dag, moest ik aan mijzelf erkennen dat dat minder te maken had met wat hij wel of niet had gedaan, maar meer met de letterlijke en figuurlijke stand van de maan in mijn maand. Het kwartje valt helemaal als ik me realiseer dat de maan gisteren ook nog in mijn sterrenbeeld stond.

Maar goed, ik ga dus lekker aan de wandel met Knoet. Bij het eerste gazon waar we aankomen zie ik hoe ze switcht naar de ‘kat-modus’. Waar ze soms heel opgewonden, in de ‘hond-modus’, achter een kat kan aanjagen, staat ze nu doodstil. Vervolgens laat ze haar neus tot bijna op de grond zakken en probeert ze in een soort van slow motion op een spreeuw af te stappen. Maar de spreeuw is niet gek, en vliegt ruim op tijd omhoog.

Hetzelfde spelletje herhaalt zich even later langs de eendenvijver. Deze keer loopt Knoet los. Verderop het pad zitten weer een spreeuw en drie musjes. Als op kousenvoetjes loopt ze op hen af. En let wel, deze methode werkt als ze geen tuigje om heeft. Afgelopen week pakte ze een jonge merel in onze tuin. De merel had gelukkig een snelle dood, maar ik was van slag en Knoet zat in mum van tijd schuldbewust in haar bench. Deze keer werkt haar techniek niet. De hondenpenning aan haar tuigje rinkelt de vogels weg.

Toch lijkt het alsof ze in de gaten hebben dat ze een spelletje met haar kunnen spelen. Een keer of vier vliegen ze een klein stukje vooruit, om vervolgens uitdagend op het pad of een laag paaltje te gaan zitten. En Knoet herhaalt haar jachtoefening net zo vaak.

Ik baan me inmiddels een weg door de hordes kleine vliegjes die boven het pad naast de eendenvijver zweven. Ik bedenk me hoe het toch echt geen dag hetzelfde is om een ochtendwandeling te maken. Deze vliegjes was ik nog niet eerder tegengekomen. Ik probeer me in te beelden dat het lichtvliegjes zijn en dat ik in het donker loop. Wat is dat magisch! De praktijk is dat ze zich opwarmen aan de zon, precies daar waar ik loop. Even zo goed: samen met de vogels die Knoet plagen maken ze dat mijn zondag op vleugels begint.

Advertenties

2 gedachtes over “Zondag op vleugels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s