Maandagmelancholie

De zon schijnt als ik wakker word. Een prima begin van een werkdag. Bed uit, onder een frisse douche. Pittige wandeling met Knoet en flink de vaart in het ochtendritme, want ik wil vandaag een half uur eerder beginnen.

Ben blij om te zien dat de zwaan nog steeds op haar nest zit naast de drukke provinciale weg. Nu zal ze zich niet zoveel aantrekken van het verkeer, want ze weet inmiddels dat het niet bij haar nest komt. Maar toen ik vorige week rond dezelfde tijd langsreed, kwam een grote maaimachine zo angstaanjagend dichtbij haar nest in het groene gras, dat ze het apparaat probeerde weg te blazen. Nu ligt ze nog heerlijk met haar hals gekruld, de snavel tussen haar vleugelveren.

Vlakbij mijn werk word ik voor het eerst gegrepen door de maandagmelancholie. De ‘verzoekhoek’ op Radio Twee vroeg om verzoeknummers met de zon in de titel. En de eerste klanken van ‘ Here comes the sun’ brengen mij in een mum van tijd terug naar de uitvaart van mijn moeder, zes jaar geleden.

Nu ik de opleiding tot ritueelbegeleider volg, weet ik hoe belangrijk het is om in een uitvaartceremonie niet alleen het leven van een overledene te vieren en stil te staan bij de mindere kanten van dat leven, maar ook om hoop en troost een plek te geven. Wij deden dat met The Beatles. Een keus waar ik nog steeds volledig achter sta, maar die wel ook met zich meebracht dat de opkomst van de zon, zoals zij hem bezingen, voor mij nooit meer alleen lief en vrolijk is.

Het brengt me in gedachten ook naar het boek dat ik momenteel lees over ‘wabi sabi’. Dat is een veelomvattende Japanse levensfilosofie, die zich moeilijk in enkele woorden laat vangen, maar die wellicht nog het best te omschrijven is als ‘de filosofie van het onvolmaakte die de schoonheid van de vergankelijkheid in ere houdt… Alles bevindt zich continu in een overgangsfase … Wabi sabi is leven in harmonie met wat er nú is.’ Ook als dat melancholie is.

Het houdt niet op bij de Beatles. Ik geniet van het gesprek dat ik met een collega heb, al is de inhoud van het gesprek niet alleen positief. Maar door te genieten van dat wat we wél hebben, kan ik accepteren wat er niet meer is. En dat is precies wat ik haar ook gun. Omarmen wat er niet meer is, omdat dat ruimte kan bieden voor nieuw.

Mijn avondwandeling brengt muziek. Niets bijzonders zul je denken, ware het niet dat Kleine Zoon en ik mijn ‘oortjes’ delen, omdat die van hem kapot zijn (en hij geen geld wenst te besteden aan nieuwe) en mijn oortjes al een paar dagen zoek waren. Vandaag vond Kleine Zoon ze terug, in een van zijn bezittingen (‘Ik heb óveral gezocht mam, ik heb ze écht niet.’) Ik herinner me de titel van een jaren tachtig liedje dat ik dit weekend in de Volkskrant tegenkwam en zet het aan. Met de snelheid van Back to the future beland ik dáár, waar ik nog zoveel niet wist terwijl ik tegelijkertijd wel dacht te snappen hoe de wereld in elkaar zit. Recept voor een glimlach met natte ogen.

Er is één artiest van nu die mij, met welk liedje dan ook, steeds weer zó weet te raken in het hart. En ook hem beluister ik, vlak voor ik bij huis ben. Ik próef net als hij de zoete smaak van gras, ik vóel de drang hard te lopen om snel weer thuis te zijn als hij de zonsondergang bij het kasteel op de heuvel bezingt. En hij slaat de spijker op zijn kop als hij zingt over toen, toen we de antwoorden nog niet hadden. Of is het mijn maandagmelancholie die dit doet?!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s