Lichtheid als het leven verdriet

Mijn dag start prachtig symbolisch. Onderweg richting eendenvijver, met Knoet natuurlijk, loop ik langs een enorme bamboestruik. De koude en enigszins vochtige nacht heeft elk blaadje aan de struik een dauwdruppel meegegeven. Ik ben geraakt door de kracht en de kwetsbaarheid die van die glinsteringen in de ochtendzon uitgaan. Ik probeer ze vast te leggen op mijn camera. Het lukt niet, en eigenlijk is dat misschien maar beter ook. Sommige dingen in het leven zijn werkelijk te mooi om ze in woord of beeld te kunnen vastleggen.

Die ervaring had ik vorige week ook al tijdens de Midzomerviering van de Maantempel. Ik mocht in een tent die zo uit duizend-en-één-nacht leek te zijn gekomen, twee deelcirkels leiden met als thema ‘Het sprookje van de dood’. Navertellen hoe mooi het was lukt me niet. En ook foto’s zijn slechts een beperkte weergave van de werkelijkheid. Want net zo magisch mooi als de tent en haar interieur was, waren ook beide deelcirkels. Een lach en een traan, een stuk of tien vrouwen en evenzoveel uitgenodigde zielen van overledenen voelen intens het gemis, het geluk, het verdriet en het genot van iemand vreselijk missen en tegelijkertijd voor altijd voelen in je hart.

En dat was ook het thema van vandaag. De kracht en kwetsbaarheid waarmee nabestaanden hun verdriet in handen legden van mij en vijf medecursisten voor onze eindopdracht, is tegelijkertijd ontroerend als krachtgevend. Omdat we allen voelen dat de rituelen die we vandaag uitvoeren in een waanzinnig mooie aula van een begraafplaats in Apeldoorn zowel verdriet blootleggen als ook een sprankje hoop voor de toekomst laten zien, dat hun levens ooit een nieuwe balans zullen hebben, waaruit het verdriet niet hoeft en niet zal zijn verdwenen, maar waarin het wordt gekoesterd in de liefde die óók in ieders hart geborgen ligt.

Vandaag is een intensieve dag. Voor het eerst een uitvaart ‘uitvoeren’ die we, als cursist ritueelbegeleiding, samen met nabestaanden hebben vormgegeven. En volgens mij is het niet onbescheiden te stellen dat de nabestaanden van elk ritueel, met minstens enige spanning in het lijf binnenkwamen en er met een lichter hart uitgingen. Het verdriet is niet over, zeker niet, maar het mocht er zijn en naar het verhaal dat erbij hoorde werd in liefde geluisterd.

Wat het ritueelbegeleider zijn voel ik me vandaag als een vlinder, die, net uit haar cocon, haar nog natte vleugels voorzichtig uitklapt en zachtjes droogwappert. Ik hoop van harte dat ik volgende week mijn certificaat mag ophalen en weet zeker dat mijn vleugels dan klaar zijn om uit te vliegen. En dat ik mag fladderen naar de mensen die een beetje lichtheid nodig hebben, op een moment dat het leven hen verdriet.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s