Tot ziens leukste klas van Nederland!

Afgelopen vrijdag wandelde ik in mijn lunchpauze door het bos. Het was broeierig warm en de zonnestralen vielen op prachtige wijze door het weelderige bladerdek van de loofbomen. Het was grappig om te constateren dat het in dit stuk bos nu donkerder was dan in het dennenbosje even verderop. In de winter is dat namelijk precies andersom.

Vanmiddag wandel ik hetzelfde stukje. Het is inmiddels flink afgekoeld en er staat een flinke bries. De zon is meestentijds verstopt achter een grijs wolkendek. Ik ben even van mijn werkplek gelopen om een luchtje te scheppen. Om mijzelf op te peppen om later aan de slag te gaan met een voorstel voor een update voor het organisatieboekje De bomen en het bos.

En terwijl ik daar zo loop te mijmeren, kijk ik zonder echt te zien in de verte, richting dennenbos. Plots zie ik daar een helder geel licht. De zon laat stralen als een toneelspot vallen op een grote dennenboom rechts van het pad. Ik glimlach. Het beeld bereidt me symbolisch voor op een nieuwe rol.

Ik loop er naartoe en mijn wens wordt bewaarheid. Als ik aan de voet van de dennenboom sta, schijnt de zon nog steeds, precies tussen regenwolken door, op de stam van de boom. Ik ga in het licht staan en kijk rustig om me heen. Wat bijzonder dat dit precies vandaag zo gebeurt.

Het afgelopen jaar heb ik enorm veel Oei, ik groei-sprongetjes gemaakt. Want waar ik het bij de eerste opleidingsdag best spannend vond om mijzelf met behulp van een voorwerp in de kring aspirant ritueelbegeleiders te presenteren, kwam er elke lesdag een nieuwe uitdaging voorbij. En keer op keer voelde ik wel iets, van klotsende oksels tot knikkende knieën en van bibberstem tot vlinders in mijn buik.

En toch. Al die uitdagingen en fysieke ervaringen brachten mij naar steeds grotere hoogten. Ervaringen buiten de klas droegen hun steentje bij, net zoals het steeds weer kunnen kijken naar hoe eigen mijn medecursisten de opdrachten uitvoerden. En vorige week was de voorlopige climax: het uitvoeren van elf uitvaarten ‘voor het echie’. Ik voelde na mijn eindopdracht niet meteen een enorme ontlading; toch heb ik het gevoel de afgelopen week wel een halve meter te zijn gegroeid. En sta ik ontspannen op een plateau(tje) van rust.

Dus vanmiddag, daar zo in het licht, aan de voet van de den, sluit ik mijn ogen en haal ik diep adem. Ik inhaleer de rust van het bos, de warmte van de zon en het licht van mijn gevoel en parkeer het op een plekje diep in mijn buik. Ik neem me voor het in kleine pufjes naar buiten te laten komen, op die momenten in mijn leven dat ik het weer eens spannend zal vinden. Maar vandaag heb ik het niet nodig.

Vandaag vaar ik mee op de golven mooie woorden die onze trainsters voor ons hebben, lach ik tranen bij de Peppie en Kokkie sketch van de twee grappigste medestudenten en neem ik -voor nu- afscheid van de leukste klas van Nederland. Gelukkig nog niet voorgoed!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s