Spijtvrij mijmerzwerven

Voorbereid op een fris tochtje -hempje, tuniek, jasje en regenjas- neem ik een route die ik al lang niet meer heb gefietst. En als ik vijf minuten na vertrek de weidsheid van de Betuwe ervaar, stap ik al van mijn fiets om een panoramafoto te maken. Een handeling die nog een aantal malen zal volgen. Dat ik daardoor niet ‘op tijd’ op mijn werk kom, neem ik voor lief. Genieten van hier en nu neem ik immers de rest van mijn werkdag mee.

Links van mijn uitgestrekte weiden, met van die vaalbruine runderen. Rechts velden vol verregend graan. Nog even en het zullen weer stoppelvelden zijn. In de berm half uitgebloeid wit fluitenkruid, paarse distels en nog wat vage penseelstreken van gele lijnzaadbloemen. De lucht erboven is oer-Hollands: helder blauw met molligwitte wolken.

In mijn oren hoor ik de True sorry trompet. Ik mijmer over het geluk dat ik voel en realiseer me dat de muziek mij terugbrengt naar hetzelfde gevoel vorig jaar rond deze tijd: Rotterdam, North Sea Jazz. Een aimabele Libanese muzikant op het toneel, met uitzinnig publiek als hij diezelfde solo na lange uithalen afrondt. Ik sloot hem voor eeuwig in mijn hart.

Ik heb al een tijdje niet meer gefietst naar mijn werk en dit tochtje brengt zoveel inspiratie en diepgang dat ik mijn Want to do-lijstje virtueel aanvul met Drie keer per week fietsen naar werk. Want mijn gedachten zijn inmiddels bij het boek dat ik momenteel lees: Leven na de dood. Ik breek mijn hoofd al langer over het al dan niet bestaan van vorige levens, en Deepak Chopra voegde daar gisteren een interessant concept aan toe: hij stelt dat je geboorte geen begin van leven was, maar een aankomst in dit lichaam. Zo is de dood geen eind van leven, maar vertrek uit je lichaam. Waarmee vorige levens geen vorige levens zijn, maar gewoon ditzelfde leven. Als ik er zo naar kijk, merk ik dat mijn hoofdbrekens verzachten.

In de spiegelgladde Rijn drijven wolken. Dat bevroren beeld is congruent met de rust aan de kade. De scholieren liggen waarschijnlijk allemaal nog op één oor. En als het fluisterpontje de noordkade nadert, hoor ik de stilte die ook zo past bij deze tijd van het jaar: de vogels hoeven hun territorium niet meer zo luidruchtig te bevechten en hun partner zitten waarschijnlijk op het nest.

Ik fiets de Hemelse berg op, de camera in mijn hand. Want mijn netvlies vangt het ene na het andere fotogenieke plaatje, al kan ik eigenlijk nooit zo fotograferen als mijn brein ze interpreteert.

Met een kleine omzwerving door de Bilderbergbossen tussen Oosterbeek en Wolfheze, kom ik twintig minuten ‘te laat’ op mijn werk. De deur is nog dicht. Blijkbaar hebben al mijn collega’s op deze dag besloten tot spijtvrij mijmeren en zwerven naar deze werkdag.

 

Een gedachte over “Spijtvrij mijmerzwerven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s