Hier en nu toekomst

Om kwart over zes, een kwartiertje later dan gepland, rijden we weg. De vakantie begint nu écht, al reden we gisteren de eerste etappe. Of eigenlijk de proloog, om in wielertermen te spreken. Het eerste stuk, naar Zuid-Limburg, rijden we namelijk zó vaak, dat we dat niet echt zien als vakantie. Maar als we wegrijden van mijn ouderlijk huis richting Liège, dan is de vakantie er écht.

En terwijl we zo die eerste buitenlandse kilometers rijden, realiseer ik mij hoe zeer de afgelopen weken en dagen onder de Afnemende Maan in het teken afscheid nemen hebben gestaan.

Allereerst de certificaatuitreiking van ritueelbegeleiding. Dat was geen afscheid, want de eerste ‘reünie’ is al gepland. Maar het ging en gaat het natuurlijk wel over afscheid nemen, en hoe wij mensen daarin kunnen ondersteunen. 

Dan afgelopen week afscheid van een collega, met wie ik de afgelopen 22 jaar soms intensief en soms meer op afstand heb samengewerkt. Toen we elkaar leerden kennen, was hij jonger dan ik nu, en dit is het moment dat hij met pensioen gaat. Waar blijft de tijd?

Ook ging ik op bezoek bij de ernstig zieke moeder van mijn lieve vriendinnetje. Een bezoek dat hoogstwaarschijnlijk tegelijkertijd afscheid was. Daardoor nam ik ook anders-dan-andere-jaren-vakantie-afscheid van dat dinnetje, want als ik haar weer zie zal haar leven waarschijnlijk voor altijd anders zijn.

Afscheid van Knoet, afscheid van mijn poezen. Dag huis. Ik denk aan Pipo de Clown: ‘Dag zon, dag bloemen, dag kinderen’. Ik word altijd een beetje melancholiek van op vakantie gaan. Want dat is voor mij nooit zomaar op reis gaan. Het is ook bewust afscheid nemen van wat mij lief is. Omdat niets vanzelfsprekend is in het leven.

En toch. Ook dat afscheid nemen hoort erbij. Laat ons groeien. Eén van de boeken die mij daarin veel heeft geleerd is Noodzakelijk verlies: ‘In dit baanbrekende behandelt Judith Viorst een van de moeilijkste en gevoeligste onderwerpen in het leven van ieder mens: verlies. Het verlies van onze jeugd, idealen en illusies, afhankelijkheid en irreële verwachtingen en vooral: het verlies van de mensen die we liefhebben. Ze helpt ons onze verliezen te begrijpen en constructief te verwerken. Door het opgeven van illusies, verwachtingen en liefdes.’

Als we door Luik heen zijn, voel ik mijzelf lichter worden. Nu zijn we echt ‘en route‘. De zon schijnt, de Route du Soleil ligt aan onze voeten, de toekomst is hier en nu.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s