Zee van leven

Zo’n eerste avond aan het strand is altijd een beetje anti-climax. Moe en hongerig van een lange autorit, voelt het zand stug en de wind ruw. Het zout in de lucht klampt zich vast aan mijn huid. En toch geniet ik, met volle teugen. Tot ik in slaap val, op het schoengeroffel en handgeklap van de flamencodanseres op het houten vlonder van de strandtent.

De eerste wandeling naar de bakker voelt vertrouwd. Warm, dat wel, nu al.

Een uurtje later. Mijn geest is net zo onrustig als de zee. Grote golven slaan stuk op het strand. Slaan het strand stuk, dat de afgelopen twee jaar steil is afgekalfd. Net zo steil als toen Grote Zoon, toen nog Enige Baby, zich op zijn blote billetjes naar beneden liet huppen.

Verdriet is het ding met veren. Over rouw, herinneringen, verdriet, familie en troost. Dit is het boek waar ik me op het strand in zal wentelen. Niet omdat het zo dik is. Wel omdat ik er een schrijfreis mee ga doen. Vanaf morgen.

Bij elke golf zakken mijn voeten verder in het zand. En elke golf schreeuwt als een pasgeboren baby lucht in zijn longen. De witte schuimkoppen bruisen vol belletjes. Dan slaan ze stuk. Weer. Keer op keer. En komen ze tot leven in zacht kabbelend water, terug de zee in. Wat een troost.

Ik neem een aanloopje en laat me overvallen door een grote golf. Proestend kom ik boven. Ik lach. Geen verzet, maar meedeinen met mijn leven. Bovenop de golven. 

En op het moment van juist deze Nieuwe Maan, stap ik het water uit. De zee van leven weer in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s