Onvangbare schoonheid

Als ik wakker word, is het kwart over vijf. Door de open balkondeur zie ik de donkere hemel. De planeet Venus straalt ergens rechts bovenin mijn ooghoek. Ik ga ondersteboven op mijn bed liggen, met mijn hoofd bij het voeteneind. Op die manier hindert het kleine lampje van een vissersboot mij niet.

Om half zes ga ik, klaarwakker, op het balkon zitten. Twee vleermuizen dansen voor mijn ogen. Het lukt me niet om ze te vangen in vereeuwigd beeld. Misschien maar beter zo. Ze zijn van onvangbare schoonheid. Net zoals de tere regenboogkleuren aan de horizon.

De krekels zingen steeds luider in het duingras. Om zes uur trek ik snel wat kleren aan en pak een handdoek mee. Een strandwandeling voor zonsopkomst, dat lijkt me wel wat.

De hemel verandert elke minuut. Toch zijn mijn ogen daar niet langer op gericht. Ik zie schelpen liggen. En waar de ogen van de meeste vrouwen gaan glimmen als ze sieraden zien, gebeurt dat bij mij als ik schelpen vind.

Al gauw zitten mijn broekzakken vol, met steentjes en schelpjes. Ik leg er een hart mee in het zand, ze-weet-wel-wie weet dat ik dat voor haar doe. Dan ga ik even languit zitten op mijn handdoek. Zeven over half zeven. Daar is de zon.

Ik loop terug naar het stukje strand voor mijn huisje. Van de schelpen leg ik een mandala en ik maak er een foto van. De twee mooiste neem ik mee, de rest geef ik terug aan de zee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s