In de coulissen van het leven

Als ik naar de ingang loop, ben ik prettig gespannen. Maar meer dan dat, ben ik nieuwsgierig en in wondere afwachting. Ik ga in het kader van mijn ritueelbegeleiding bij afscheid een dag meelopen in een crematorium.

Tas en jas in kluisje, krijg ik een vluchtige rondleiding achter de schermen. Later op de dag zal ik alles hebben gezien. Ik had me bij het maken van de meeloopafspraak niet gerealiseerd dat er ook een uitvaartcentrum bij is, en dat voelt voor mij als een onverwachte bonus.

Het crematorium ervaar ik als een soort van theater waarin elke medewerker precies weet wat ie moet doen. Er wordt gesjouwd, geregeld, een laatste tekst geoefend en kaarsen, bloemen en foto’s worden klaargezet.

Ik maak kennis met de uitvaartverzorger en de ritueelbegeleider van de eerste afscheidsceremonie, die elk hun eigen rol hebben. Toch nemen ze alle tijd en ruimte om zichzelf voor te stellen, vrolijke opmerkingen te maken en nog noodzakelijke voorbereidingen te treffen. Dan gaat ‘het doek op’.

Na de ceremonie mag ik in de ovenruimte meekijken hoe de ovenisten zorgvuldig een daadwerkelijke crematie in gang zetten en later ook afronden. Een tweede afscheidsbijeenkomst volgt. Met enerzijds weer de lichtgespannen drukte van een nieuwe ‘voorstelling’ en anderzijds toch ook heel persoonlijk en respectvol. De tijd vliegt voorbij.

In de middag zie ik hoe liefdevol de medewerkers overleden mensen hun laatste verzorging geven en zo mooi mogelijk maken voor hun laatste reis. Steeds weer vraag ik de medewerkers waarom ze dit werk doen. De rode draad in de antwoorden is een warme en toch ook unieke motivatie om dit werk dag in dag uit te mogen doen.

Moe en voldaan van alle indrukken die ik mocht opdoen, rijd ik in de vrijdagavondspits naar huis. Wat een contrast voel ik met de wereld waarin ik even daarvoor verkeerde!

Thuisgekomen trek ik m’n huispak aan, neem een wijntje en deel m’n ervaringen. Als ik na het eten mijn wandeling met Knoet maak, merk ik waardevol de dag is geweest. Nee, ís.

De dag heeft me een goed beeld gegeven van de coulissen van het leven. Waar hard en met liefde gewerkt wordt om het laatste optreden -soms groots, vaak bescheiden – zo passend mogelijk te laten zijn bij het leven dat is losgelaten. En hoe verschillend ook, het optreden heet, elke voorstelling weer, Liefde; met een hoofdletter L.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s