Hier en nu seizoenen

In de winter keek ik altijd uit naar de zomer. Op donkere, koude avonden mijmeren over lange, zwoele zomernachten, heerlijk. Of hoe het zweet klotst onder mijn oksels, terwijl ik alleen maar zit. 

In de zomer verlangde ik vervolgens naar die knusse winteravonden. Gordijnen dicht, kaarsjes aan en gezellig samen in een warme woonkamer. Gedichten schrijven voor Pakjesavond, turen naar de dag dat de Elfstedentocht gehouden zou worden. En natuurlijk al dromen over een wensenlijstje voor mijn verjaardag, eind februari.

Inmiddels weet ik dat ik van alle seizoenen houd. Enorm veel zelfs. Precies om wat ik zojuist schreef. Ik moet er niet aan denken om ergens te wonen waar het altijd hetzelfde weer is. Altijd zomer, blèh. Alhoewel? Op dagen als gisteren verlang ik wel weer terug naar de zomer, nu al. En zie ik op tegen die gure natte herfst en die lange koude winter. Als ze komen …

Maar als ik dan mijn hersenspinsels kan laten verwaaien in een frisse septemberwind, vind ik dat eigenlijk heerlijk. En komt die wind ook precies op tijd. Het was dan ook gisteren dat ik mij twee dingen realiseerde.

De seizoenen leren mij, meer dan wat of wie ook, te genieten van hier en nu. Als ik het leven in zulke splintertjes van geluk hak, is het goed te behappen 🙃.

En: eigenlijk zijn we al bijna halverwege de donkere tijd van het jaar. Toch, soort van. Want het hoogste punt van de zon was eind juni. En na 21 december wordt het elke dag weer wat langer licht, komt de zomer er al weer aan. 

Of loop ik nu te hard van stapel de seizoenen in?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s