Het sprookje van Mabon

De lezing begint met een grondingsmeditatie. Met mijn ogen gesloten luister ik naar de muziek en de stem van een vrouw, zo zuiver, dat het wel een engel lijkt. De boodschap komt binnen, al kende ik hem al. Als ik zoek naar een veilige plek, voor mijzelf of een ander, hoef ik niet ver te gaan. Hij zit in mijzelf. In mijn hart.

Ik heb bijna alle boeken gelezen van de dame die ontspannen vóór in de zaal zit. Ze leest voor uit eigen werk: Het sprookje van de dood. Het woord sprookje impliceert –voor mij- meestal iets moois. Of dat voor de dood ook geldt, is nog maar de vraag. Het antwoord hangt af van waar je in gelooft. En daarnaast: in de meeste gevallen is de dood voor nabestaanden heel verdrietig, en in veel gevallen helaas ook heel traumatisch.

Maar op zielsniveau is de dood een ander verhaal. Tenminste, dat is wat Marie-Claire vertelt, en waar ook ik in geloof. Op deze aarde zijn we mensen. Mensen zijn zielen en hebben een lichaam. En emoties. En gedachten. En herinneringen. Maar voor en na het leven hebben we dit lichaam niet. Wonen we volgens Marie-Claire op een plek die zij Thuis noemt. En als we dat willen, keren we steeds weer terug naar Aarde. Dezelfde ziel, in een ander lichaam. 

Ik heb geen bewuste herinneringen aan Thuis. Zij wel. Toch is dat volgens mij niet nodig om erin te geloven. En luisterend naar haar herinneringen, weet ik dat het een plek is waar ik niet bang voor hoef te zijn. Toch kan ik niet helemaal meegaan in haar verhaal. Omdat ik geloof dat ik niet eerst naar Thuis hoef te gaan om te kunnen manifesteren, te onthechten en mijn levenstaak te vinden, zoals zij zich herinnert. Want de laatste jaren heb ik dat hier, op Moeder Aarde, juist ontdekt, dankzij het Pad van Maanmagie. Dat ik, als ik in balans ben, magisch kan manifesteren wat ik wil, dat ik onthecht raak van dingen (nee, nog niet van mensen) en mijn levenstaak kan vinden. Heb gevonden.

En dat brengt me bij de dag van vandaag. Want vandaag is Mabon. Het Keltische oogstfeest, op het moment dat de dag en de nacht even lang zijn. Het moment ook om te kijken naar de balans in mijn leven. Of geven en nemen, werken en rusten, angst en vertrouwen en licht en donker met elkaar in evenwicht zijn. Want hier op Moeder Aarde is niet alleen licht en liefde, zoals Thuis. Juist hier is ook die andere kant. En die andere kant biedt mij ervaringen om te groeien, en om te ontdekken wat ik wil in dit leven. Maar bovenal is Mabon een moment om te vieren wat het leven mij brengt. En dat doe ik, samen met wie mij lief is. Hier en Thuis. Net als in een sprookje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s