Het kleine gele droomboompje

Ik wandelde gisterochtend in een stukje bos waar ik eigenlijk nooit eerder liep. Dat vind ik fijn. Als er na elke bocht toch een soort van verrassing op me staat te wachten.

Het was koud en ik had spijt dat ik geen handschoenen had meegenomen. Aan de rand van het bos, langs een verbazingwekkend sappig groen grasveldje, scheen het zonnetje. Ik genoot.

En toen ik het bos weer in liep, zag ik een zielig -want klein en geelgekleurd- kerstboompje staan. Ik haalde m’n telefoon uit m’n jaszak en maakte er een foto van met m’n verkleumde vingers. Ik voelde inspiratie voor een verhaal opborrelen.

Het kwam er niet van, de rest van de dag, om even te gaan zitten schrijven. Dat gebeurt me wel vaker de laatste tijd. Juist nu de natuur zich terugtrekt en aan mij probeert duidelijk te maken dat een periode van rust me op termijn meer zal brengen dan nu maar doorhollen, lijkt m’n agenda voller dan ooit. Gun ik mijzelf op spaarzame rustige momentjes onvoldoende leegte. En schrijf ik veel te weinig, terwijl ik er altijd zo blij van word.

Een van de afspraken in mijn agenda is kijken naar The Goddess Project. Een film van twee jonge documentairemaaksters die zes maanden lang, 10.000 mijl door dertig van de Verenigde Staten van Amerika hebben gereisd om meer dan 100 vrouwen te interviewen die hun angsten hebben overwonnen, hun droom zijn gaan leven en zo de wereld een stukje beter en bewuster maken.

In hoog tempo, in vrolijke en serieuze beelden, komen onderwerpen langs die elke vrouw, one way or another, herkent.

Het visuele reisdagdagboek is opgedeeld in hoofdstukken vol ontroerende, herkenbare of inspirerende interviews, afgewisseld met beelden van de reis: de sprong wagen, de reis van zelfontdekking, de kracht van invloed, sisterhood, trauma, heling, het goddelijke vrouwelijke, creatie en het leven van je droom.

De uitspraken die mij het meest spiegelden zijn:

‘If it terrifies you, you are probably in the right direction’

‘What are you going to do with the little space between birth and death? How we show up and how we use our time here, and our focus and our energy and our love makes all the difference.’

‘You are not alone.’

De uitspraak die me het meest raakte, kwam van de bijna oudste geïnterviewde dame. Zij zei: ‘Elk verhaal telt. Iemand wacht op jouw verhaal. om haar mogelijkheden te ontdekken in jouw realiteit.’

En van vanmorgen dacht ik terug aan dat kleine gele kerstboompje. Hoe ook zíjn verhaal in deze wereld telt. En dat iemand dat moet vertellen. En omdat hij het zelf niet kan, doe ik dat, hier en nu. Ik ‘waag’ de sprong. Ik schrijf zijn verhaal en leef zo mijn droom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s