Lichtsnoerinzichten

Ik sta te hannessen met het lichtsnoer dat ik eerder op de middag gekocht heb bij het tuincentrum als ik de grote vuilniswagen mijn straat in zie komen rijden. In een split second hoor ik bouwvakkersgefluit en vervelende opmerkingen over m’n lichtsnoergedoe. Slaat helemaal nergens op, maar blijkbaar ligt er in mijn geheugen een vervelende ervaring met vuilnismannen opgeslagen.

De auto stopt voor het huis van de overburen. Ik glimlach: mijn vooroordeel wordt onderuit gehaald als ik een jonge vrouw met een paardenstaart achter het stuur zie zitten.

Er springt iemand van de passagierstoel, die een sprintje trekt naar onze zakken vol plastic afval. Ze kijkt me vriendelijk aan en inmiddels glimlach ik van oor tot oor: ‘Twee dames op de vuilnis, wat leuk!’ Ze knikt. ‘Ja, gezellig! En de mannen laten ons -heel respectvol- het lichte werk doen vandaag!’ We wensen elkaar een fijne dag.

En terwijl ik verder stoei met de lampjes die steeds meer in plaats van minder in de knoop lijken te raken, denk ik terug aan het moment waarop ik ze afrekende. Een leermomentje, want het was er zo een waarop Boosheid en Ergernis in mij strijden om als eerste naar buiten te komen, en ik vermoed dat ze ex equo finishten bij de cassière.

Naarmate ik mijzelf beter heb leren kennen, weet ik dat ik grote winkels of nog erger, van die overdekte winkelcentra, beter zo veel mogelijk kan mijden. Teveel foute energie en meestal veel te druk voor teveel onbelangrijke zaken. Dat ik ooit voor m’n lol ging shoppen op zaterdagmiddag, lijkt wel zo ver als een vorig leven.

Maar goed, een cadeaubon van mijn werkgever doet wonderen als ik meen nieuwe Kerstlampjes nodig te hebben. En als ik na net iets te lang neuzen met net iets te veel spulletjes bij de kassa ‘Dan wordt het 37 euro 85’ hoor, trek ik vrolijk mijn verdiende, hippe want digitale -en bijna overal in te leveren- cadeaucard tevoorschijn.

‘Sorry mevrouw, die doet het bij ons niet.’ Ploep, Boosheid en Ergernis ontsnappen uit mijn mond voor ik er erg in heb. Mopperend trek ik een gewone betaalkaart uit m’n portemonnee en betaal. Ik verontschuldig me bij het meisje en we wensen elkaar een fijne dag. Ze doet ook maar haar werk en is zichtbaar gegeneerd ‘nee’ te moeten verkopen, in déze winkel, tegen déze kaart.

In de auto Google ik beiden: er staat toch echt op de website van de winkel dat ik deze kaart daar kan inleveren. Het is geen megabedrag en het is het niet waard mijn oud zeer in de oren van het meisje achter de kassa te leggen, maar toch. Het eindejaarscadeau van mijn werkgever heeft wat glans verloren.

Tot ik sta te hannessen op mijn garagepad met die lampjes en de twee vuilnisvrouwen ontmoet. Met een glimlach op mijn gezicht tover ik de pergola met blauwe regen om tot een magische ornament vol sterretjes in mijn voortuin. En de inzichten in mijn vooroordelen en onterecht geuit oud zeer kreeg ik er gratis bij. Dank universum!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s