Met zachte vingers

Met manlief-in-mitella naast me stroom ik mee in de pre-ochtendspits naar de meest Bourgondische stad van Nederland. En op het tijdstip dat ik normaal gesproken m’n computer opstart, open ik nu de deur van het inmiddels enkele weken onbewoonde maar nog volle appartement.

De verhuizers laten nog even op zich wachten. De vrachtwagen wordt eerst leeg gewogen en straks nog een keer als hij gevuld is. Ik loop een extra ochtendronde met Knoet, die in haar onwetendheid even enthousiast als altijd speurt naar onbekende geuren.

Manlief is op dat moment alleen in het appartement. Zijn gevoel ken ik niet uit eigen ervaring, want het leegruimen van mijn ouderlijk huis heb ik nog niet hoeven doen. Ja, het hoort bij de circle of life. En toch. Als het zover is…

Nu zit ik hier op de bank. Ik heb nog wat klein spul van voor manlief onschatbare waarde in onze eigen auto gezet. Een stuk of zes mannen pakken de nog bruikbare spullen in voor de kringloop. Dat doen ze respectvol; tegelijkertijd pakken ze flink aan. Stoer en grappenmakend. Een van hen brengt ons nog een schoenendoos met de oude foto’s die wij eerder niet konden vinden.

Afscheid nemen doe je niet ineens, maar steeds in kleine beetjes. Van wie en wat je wanneer afscheid neemt heb je soms niet eens in de gaten. Maar vandaag, hier en nu, schuift een leven in sneltreinvaart voorbij. In dozen, in zakken en vooral in laatjes in ons hoofd en hart.

Over een paar uur is het appartement leeg. Rest ons de schoonmaak en de oplevering. Zakelijke activiteit die in schril contrast staat met de emotionele wervelstorm die een voorbij leven met zich meebrengt. Ik weet dat het niet anders kan, dat het een paradox is. Een schijnbare tegenstelling van dingen die bij elkaar en bij ons aardse leven horen.

En als we straks de deur achter ons dichttrekken, nemen we het bijbehorende verdriet met ons mee. Omdat ook dat bij het voorbijgaan van een leven hoort. En thuis pakken we het in. Want ook dat -mooie- cliché is waar: Afscheid nemen is met zachte vingers, wat voorbij is, dichtdoen en verpakken in de goede gedachten der herinnering.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s