Vliegtuigsterrentijd

De bijna Volle Maan schijnt een helder licht in mijn straat. Dat vind ik altijd fijn avondwandelen. Het geeft zelfs energie, zo vlak voor het slapen gaan. Knoet is ín voor een rondje. Dat was eergisteren wel anders. Een snelle plas en tussen de regendruppels door, nóg sneller weer terug naar huis.

Ik loop eigenlijk een beetje aan niets te denken met de Maan in mijn rug, als ik aan de rand van het dorp kom. Dat klinkt ver, tenzij je aan de rand woont, zoals ik. Ik sla de hoek om en zie de Maan nu rechtsboven mij. In de verte loopt een onbekend hondje en zijn contouren en geblaf maken van Knoet een opgewonden standje.

Ik verbaas me nog een keer over de helderheid van de Maan, zie witte wolken langs haar drijven en hoor een vliegtuig. Of zijn het er zelfs meer? Ik stop en kijk naar boven. Er gebeurt iets curieus daarboven. Ik zie het lichtje van niet één, maar wel minstens tien vliegtuigen. Dat heb ik echt nog nooit meegemaakt,behalve in van die foute Amerikaanse rampenfilms. Eén moment denk ik aan een curieuze optocht van ruimtevaartuigen. Ik ben in een andere wereld beland.

Nog geen tel tijd, maar een eeuwigvoelend moment later realiseer ik mij dat het geen vliegtuiglichtjes zijn, maar sterren. Dat besef komt als ik kijk naar mijn ankerpunt, de Maan. Want ook zij lijkt te bewegen met dezelfde snelheid als de vliegtuigsterren. Dan valt het kwartje: de Maan en de sterren staan -redelijk- stil, het zijn de wolken die er met grote snelheid voorlangs drijven.

Ik weet natuurlijk dat het optisch bedrog is, en ik weet ook dat het moment me iets anders wil vertellen. Ik denk direct aan het boek, dat ik dit weekend soort van postuum van mijn schoonmoeder kreeg: Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt, van de Koreaanse boeddhistische monnik Haemin Sumin.

Het boek gaat over ‘rust vinden in een drukke wereld’ en verhaalt eigenlijk continu over een ander perspectief. Ik heb net er voor het wandelen nog weer in gelezen, en zie wat me gebeurt. Heb naar de prachtige omslag zitten staren. Met terugwerkende kracht realiseer ik me dat daarop witte vliegtuigsterren in een zwarte boom hangen, tegen een nachtblauwe hemel en net zo’n helderschijnende Maan als nu boven mijn hoofd.

Er schieten twee onderwerpen door mijn hoofd die een ander perspectief verdienen. Dingen die ik zie nu ik er de tijd voor neem. Sterrentijd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s