Zondags bedden opmaken en bomen knuffelen

Mijn zondagse rituelen vinden deels plaats in bed. Meestal loop ik eerst een rondje met Knoet en kruip ik nog even lekker terug. Dan werk ik manlief er met zachte hand uit: ‘Hup, broodjes bakken’. Dat kan en mag, omdat hij de rest van de week langer kan blijven liggen. En iedereen heeft immers recht op het klusje ‘bed opmaken’. Dit klusje is in ons huis voorbehouden aan degene die het laatst uit bed komt.

Dus onder het mom van dat dagelijkse huishoudelijke ritueel, heb ik op zondagmorgen het beddenrijk voor mij alleen. Meestal stap ik nog wel even uit m’n bed voor een plas en m’n mobiel, maar dan snel tot mijn neus weer onder de dekens, en de radio aan. Vroege vogels.

Ik luister naar de miniserie ‘Als bomen konden praten’. De reporter, een historicus en een bomenkenner staan bij een vijfhonderd jaar oude zomereik in Twente en vertellen interessante bomen- en geschiedenisweetjes: Weet je dat er wel 400 andere levensvormen in zo’n eik aanwezig zijn? Dat ie hol wordt van binnen omdat hij anders zou bezwijken onder zijn eigen gewicht? En dat de katholieken tijdens de Reformatie stiekem missen hielden bij deze eik?

Buiten kleurt de lucht inmiddels zalmroze en babyblauw en de vogels tjilpen en fluiten dat het een lieve lust is. En mijn gedachten dwalen af …

… naar het ontroerende filmpje van Judi Dench, de Oscarwinnende Britse actrice. Zij heeft een bosachtige tuin en is een jaar lang door de BBC gevolgd. Zij beschrijft soortgelijke, magische ervaringen als de Duitse boswachter die vorig jaar een boek heeft uitgegeven over het verborgen leven van bomen.

En als ik zo zit te mijmeren over ‘hoezo als ze konden praten?’ en ‘hoezo verborgen?’ denk ik terug aan het meest ontroerende boek dat ik ooit heb gelezen: Dialoog met de natuur van Irene von Lippe -Biesterfeld. Wij kúnnen met bomen praten en hun leven is net zo min verborgen voor ons als dat van ons voor hen, want we zijn één.

Ja, er is nog een brug te herbouwen tussen ons, de bomen en de rest van de natuur. Maar als we nu afspreken dat we vandaag allemaal één boom knuffelen, dan is dat een klein begin.

De zon is op, de broodjes staan klaar. Ik ga opstaan. Zal meteen het bed opmaken. En later vandaag aan jou denken, als je de verwonderde blikken van argeloos voorbij lopende wandelaars pareert met alles wat je net gelezen en gezien hebt. Fijne zondag, knuffel ze!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s