Lichtpuntje in donkere tijden

De avond is eigenlijk nog maar net gevallen als ik naar buiten stap. In het westen rest nog een vaag schijnsel van de dag. Toch is dat niet waar mijn ogen als vanzelf naartoe trekken. Wat wel trekt is het smalle sikkeltje van de Nieuwe Maan.

Na de donkerste Donkere Maan is ze een welkome afwisseling. Ze voelt als dat kleine lichtpuntje in een donkere nacht. Zoals andersom vandaag, in alle licht van de naderende lente-equinox er ook een intens verdriet is.

Een verdriet waar ik me tot nu toe voor heb verstopt als een struisvogel in het zand. Een beetje ook zoals een kleuter, die niet begrijpt waar mama (achter de zakdoek) is gebleven. Wat je niet ziet, is er niet. En waar je niet over nadenkt, dat hoef je niet te voelen.

Maar als er vragen komen, die er geen doekjes omheen winden, dan is het er. Om niet meer weg te gaan. Dan breekt het moment aan om het onder ogen te zien. En om lang te wandelen, in het donker. Bij het licht van de Nieuwe Maan.

Die paradoxale Nieuwe Maan, bijna aan het begin van een nieuw seizoen. En ja, net als in het yinyang symbool zit er een donker puntje in deze lichte helft van het leven. Precies zoals ik weet dat er in de donkere helft van het leven een lichtpuntje zit. En dat is waar ik in gedachten nu al naartoe beweeg, het hoopgevende lichtpuntje in donkere tijden …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s