Lente van hoop en glorie

Als ik terug naar huis fiets, lijkt het kouder dan het is. En terwijl ik vogeltjes hoor fluiten langs Memory Lane, denk ik terug aan fijne momenten met haar en beeld ik tegelijkertijd in hoe ze er nu bij ligt, met allerlei slangen en apparaten in en om haar lijf.

Ik fiets langs een restaurantje waar we ooit samen aten. Bij het stoplicht glimlach ik naar een man, die me nieuwsgierig bekijkt. Zou hij de opluchting van mijn gezicht kunnen lezen?

Nog weer verderop, rijd ik langs haar partners werk. En nog steeds zijn ze beiden in mijn gedachten met talloze beelden. Nu ik dit schrijf, merk ik dat ik ook heel veel niet meer kan terughalen van mijn opgeluchte terugreis. Maar één ding wel: hoe lévend en licht het voelt.

In korte tijd kan er zoveel veranderen in een mensenleven. Zij ging van gezond naar heel ernstig ziek. Van ‘niets aan de hand’ naar ‘hoe lang nog’. Alle mensen in haar omgeving buitelden met haar mee. En nu is de complexe operatie in elk geval voorspoedig verlopen.

Ik glimlach als ik langs het anarchistische bolwerk in de uiterwaarden van Nijmegen fiets dat de naam Lent of Hope and Glory heeft gekregen. Zo voelt het nu, lente van hoop en glorie.

In korte tijd kan er zoveel veranderen in een mensenleven. Ik ging van hoofd naar hart. Van ‘God is een verzinsel van de kerk’ naar ‘er is zoveel meer tussen hemel en aarde, en eigenlijk heb ik dat altijd al geweten’.

Vanuit dat laatste roep ik deze week meerdere keren de krachten uit de windrichtingen aan. Aan het begin van de week om een veilige plek te creëren voor vrouwen die de Rode Tent bezoeken. Tijdens de lente-equinox om aanwezig te zijn bij een lichtvoetige en hartverwarmende Ostaraviering.

En gisterochtend vraag ik hen om er te zijn voor haar. Vanuit het idee dat alles één is, kan het niet anders dan helpen om de krachten in de verschillende windrichtingen om steun te vragen.

Het vuur in het zuiden, om haar de levenskracht van de zon te laten voelen. Het water van het westen, om haar energie weer te laten stromen. De aarde in het noorden, waar de diepte van helende stilte heerst. En lucht en licht in het oosten, waar de lente woont, de plek van haar (hernieuwde) leven.

Mijn vraag is gehoord en ook alle kaarsjes die gebrand zijn hebben hun werk gedaan. De weg zal lang zijn, maar de eerste stap -in deze nieuwe lente- is gezet. En ik stap met haar mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s