In goud geschreven

Mijn huis is een mannenhuishouden. Het feit dat er naast mij twee poezen en een teefje wonen, weegt niet op tegen de gemiddeld dagelijkse hoeveelheid testosteron en ‘lege laatjes’ in huis.

Ik meen er al eens eerder over te hebben geschreven, maar vind het zo snel niet terug. Daarom nog even de samenvatting, die ik onlangs ook weer hoorde tijdens een theatercollege voor vrouwen: vrouwen hebben draadjes in hun hoofd. Zij verbinden Altijd Alles wat ze doen met Alles wat ze willen en Alles wat er moet gebeuren.

Mannen niet. Mannen hebben laatjes. Daarin bergen ze -virtueel dan- alles op. Er is geen relatie tussen de laatjes. En er is één heel groot laatje: het lege laatje. Daar zit veel Niets in.

Maar goed, daar wil ik helemaal niet heen vandaag, dat is gewoon even terzijde. Wat ik wel wil vertellen, is dat mijn huis gisteren -onverwacht- een huis vol vrouwenenergie werd. Zoveel, dat ik er vandaag nog op teer.

Dat kwam zo. Zoals wel vaker vraag ik vriendin A of ze zin heeft in een kop thee en in een praatje. Ik moet die tig-duizend vrouwelijke woorden per dag af en toe namelijk wel kwijt. En dat heeft ze. Nog voor onze eerste kop thee op is, voelen we beiden dat er iets in de lucht hangt.

Zo’n soort van Pippi Langkous gevoel. Gewoon lekker doen waar we zin in hebben. Dus eet ik chips bij de thee, en A een hele chocolade eend, die ik kreeg als eindejaarsgeschenk. Manlief komt onverwacht vroeg thuis en vraagt waarom we niet lekker buiten zitten. Goede vraag, die wij beantwoorden met een kleine verhuizing.

Waarschijnlijk zijn het die eerste échte zonnestralen die maken dat we al snel, met een wijntje in de hand, zitten te gieren van het lachen. En omdat onze beide mannen vandaag niet thuis eten, besluiten we dat we de maaltijd gezamenlijk met onze vier pubers zullen eten.

Maar niet voordat we als twee tieners gedanst hebben in de woonkamer, waarbij mijn zonen zich op zolder achter de PlayStation verschansen en haar dochters vrolijk met ons meedoen.

Niet vaak wordt er zoveel lawaai gemaakt in onze woonkamer. Niet vaak lach ik om ‘niets’ in mijn huis. Niet vaak komen zulke vrolijke en woordenrijke praatjes voort aan onze eetkamertafel.

We hebben het er wel eens over. Of we een weekje van kinderen zullen ruilen. Zodat haar huishouden een mannenbolwerk wordt en mijn huishouden een ‘kippenhok’. We hebben het nooit uitvoering gegeven en misschien is dat maar beter zo. Stel je voor dat iemand niet meer terug wil naar de oude situatie. Maar zo’n avond als gisteravond is onbetaalbaar en staat -nu al- in mijn herinnering in goud geschreven.

Advertenties

2 gedachtes over “In goud geschreven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s