Met de mussen wakker betekent dat we vroeg op pad gaan. Van Zuid- naar West-Cyprus. Daar waar Aphrodite uit het schuim van de zee geboren is. Het eerste stuk, tot voorbij Limassol, een van de grote steden van het mediterrane eiland, bestaat uit moderne autoweg.

Opvallend zijn de grote witte watertanks die op de daken van de huizen staan. Ik vermoed dat de Cyprioten hiermee milieuvriendelijk avant la lettre zijn. Want ernaast staan ook steeds een soort van zonnecollectoren. Zo verwarmen ze hun water. Geen wonder dat ik vanmorgen direct warm water en een heerlijk stevige straal had tijdens het douchen.

De Grieks orthodoxe kerken zijn opvallend aanwezig in het landschap. Niet alleen de grote; baksteenrood met wit of juist andersom en bovenop een grote koepel. Maar ze staan ook oneindig vaak langs de weg in miniatuurvorm. Wellicht als een soort vereringsplek, zoals de Mariakapelletjes op Zuid-Limburgse kruispunten. Of misschien als herdenkingsmonumentjes voor overleden personen. Ik vraag het later aan de dame van ons huisje, maar ze moet me -als Roemeense- het antwoord schuldig blijven.

Naarmate we verder van de grote stad rijden, wordt de weg stiller en de omgeving ruiger. Reclameborden bevatten stuk voor stuk mythische namen, zoals Artemis Medical Centre, Medousa developers en Venus hairdressers. Het is wonderlijk om het Griekse en ons alfabet en Engelse woorden door elkaar heen gebruikt te zien worden, als resultaat van een roemrijke geschiedenis.

We bezoeken achtereenvolgens Petra tou Romiou, Aphrodites geboorteplaats, de belangrijkste tempel van Aphrodite in de antieke wereld en de baden van Adonis, waarvan wordt gezegd dat Aphrodite en haar minnaar elkaar daar heimelijk troffen.

We rijden tussen het bezoeken van deze historische plaatsen door, door een landschap vol met palmen, pijnbomen en cipressen. Met roze oleanders en fuchsia bougainvilles. Met wuivend suikerriet, paarse ipomea’s en geraniums waar ik maar kijk. Ja, Aphrodite moet hier langs gekomen zijn en deze bloemenzee achter zich hebben gelaten.

De weg terug levert enige stress. Alhoewel links rijden bij daglicht heel wat eenvoudiger is dan wat manlief gisteravond heeft gepresteerd, blijkt verkeerd rijden in de stad te leiden tot verhitte woorden. Fijn dat we hebben afgesproken nogmaals naar de Rots van Aphrodite te rijden.

Ik neem een verfrissende duik in het koele water en even waan ik me Aphrodite zelf. Toch moet ik even later hartelijk lachen om mijzelf. Ik kom aanzienlijk minder elegant dan Aphrodite het strand op (zij werd door dolfijnen voortgetrokken in een schelp). De kiezels waarop ik mijn voeten afwisselend zet geven mij meer het gevoel van een wat onhandige zeekoe die wil aanmonsteren 😉.

Mijn reis naar Cyprus is nu al geslaagd. Ik geniet enorm van het weer en het landschap, en vandaag was een dag om in een doosje te doen.

Advertenties

6 gedachtes over “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s