Buiten tijd en ruimte

Na een route langs eindeloze sinaasappelgaarden gisteren, is het vandaag de beurt aan aardbeienland. En waar gisteren de vrouwelijke energie overheerste in de vorm van Aphrodite, rijden we vandaag naar een voor mijn gevoel ‘mannelijke’ opgravingslocatie: Kourion.

Bijzonder om daar te lezen dat er een Romeinse villa is gebouwd door een rijke man die zowel door het ‘heidense’ paganisme als door het vroege christendom was beïnvloed. En het is grappig om te merken hoe ik tegenwoordig met andere ogen naar symbolen speur. Ik zie een prachtig uit steen gehouwen schelp en er is een mozaïeken vloer overgebleven met daarin de figuur van de Flower of Life (die de basis vormt voor mijn Hanami-logo).

Het is warm vandaag en we besluiten na dit cultuurhistorische uitstapje naar een strandtent onder aan de heuvel te rijden. Chris Bleu Beach serveert een heerlijke Cypriotische salade en calamares. Ter plekke besluiten we naar Lady’s Mile te rijden, een breed zandstrand op een schiereiland net ten westen van Limassol.

Geef dit meisje een strand met schelpen en ik ben net een ekster. Al val ik niet perse op glimmend, maar wel op de vorm die zo eigen is aan deze huisjes van bijzondere waterwezens. Het zoutmeer dat midden op het schiereiland herbergt in de winter talloze pelikanen, ibissen, flamingo’s en zwanen. Maar als wij langs de turkooise vlakte in verte rijden, zijn ze in geen velden of wegen meer te zien.

We nemen de kustweg terug naar huis. Van deze kant vallen de krijtrotsen minder op, de drukte en het multiculturele van een havengebied des te meer. Terug in ons dorp breng ik een bezoek aan de plaatselijke begraafplaats. Daar wordt overduidelijk het leven van de overledenen gevierd: eindeloos veel engelen, (nep)bloemen en olielampjes.

Mijn hart maakt een sprongetje als ik op het laatste graf precies zo’n kandelaar zie als ik mijn broer vorig jaar vroeg te kopen voor mij. Ik had hem gezien in een kringloopwinkel tijdens een zondagochtendwandeling nabij Basel.

De late namiddag besteed ik aan ons zwembad. Om beurten komen zwaluwtjes in hun vlucht nipjes water halen, terwijl de duiven hun kopjes helemaal onder water steken als ze op de rand zitten.

Ik voel me buiten tijd en ruimte leven als we bij de ondergaande zon, eerst borrelen en later, onder het toeziend oog van twee Turkse tortels in de bloem van Aloe Vera, en de hoogzwangere poes aan mijn voeten een heerlijke gegrilde maaltijd genieten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s