Verlangen voorbij leven en dood

Zeven jaar geleden vierden we voor het laatst jouw verjaardag. Maar alle eerste dagen van juli daarna sta ik stil bij je geboortedag. Ook vandaag. Onderdeel van dit stilstaan is wandelen naar de plek waar we jouw as -burgerlijk ongehoorzaam- hebben uitgestrooid.

Ik ben nog maar net op weg als ik een vlinder op lavendelstruiken ontdek die ik nog nooit eerder heb gezien. De vlinder heeft vorig jaar voor mij een symbolische betekenis gekregen die ik nog niet heb kunnen verklaren. En omdat dit een van de weinige wandelingen is waarop mijn fototoestel niet mee is, prent ik haar voorkomen minutieus op mijn netvlies. Als teken van de taal der tekenen.

Gelukkig hoef ik maar een klein stukje door de bloedhete zon, langs de bosrand. Hoe heet het vandaag is, bewijst Knoet, door haar pootjes in elk beekje af te koelen waar ik langs loop. En dat zijn er veel, want ik loop in een van de weinige bronbossen in Nederland. Het boek dat ik vanmorgen ‘toevallig’ in de auto las – Heilige bronnen in de Lage Landen – benam me bijna de adem toen ik me realiseerde hoe vaak ik in de buurt van heilige bronnen heb gewoond en hoe groot de rol van deze bronnen in mijn leven is.

Halverwege het bos houd ik halt. Hoeveel lieflijker is het vandaag dan de vorige keer dat ik hier was.

Toen stierf ik duizend doden; Vandaag dank ik de energieën in het universum voor de krachten die ze me toen gaven om het woeste onweer daar te doorstaan.

De laatste helling naar onze bijzondere plek loop ik langzaam, onderwijl rozenblaadjes strooiend om jou te herinneren. Hoe waar zijn de woorden van jouw favoriete zangeres geworden, om je te herinneren in regenbogen. En -gelukkig- gebeurt het niet alleen dan, maar ook in nagenoeg alle andere natuurverschijnselen die me beroeren en raken.

Ik kan je nu al bijna zeven jaar niet meer aanraken, maar nog steeds bijna dagelijks raak je mij. In de dingen die ik doe, en in de dingen die ik laat. In wat ik leer in mijn leven, en in wat ik meer en meer loslaat. Ik koester je, en jij draagt mij.

Bijna weer thuis sta ik stil bij de bosvijver, waar sinds jaar en dag een zwarte zwaan eenzaam zwemt. Ik hoor zijn roep en als ik hem nader, toont hij mij wat normaalgesproken alleen twee zwanen zo liefdevol en ontroerend kunnen.

Hij buigt zijn rode snavel naar het rimpelloze water en vormt tezamen met zijn spiegelbeeld een hart. Een hart, als boodschap uit De Bron. Een boodschap over liefde, voorbij leven en dood.

De vlinder zoek ik later thuis op. Een koninginnepage. Met zeveneneenhalve centimeter spanwijdte een van de grootste vlinders in ons land. En ze herinnert me, juist vandaag, eraan dat ik zo klein ben als mijn diepste beperkende overtuiging. En zo groot als mijn grootste verlangen.

Advertenties

2 gedachtes over “Verlangen voorbij leven en dood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s