Vertrouw Vrouwe Beuk

Tussen laatste werkuren en eerste vakantiegevoel wil ik graag nog even langs Vrouwe Beuk. Ze staat ergens tussen mijn werk en mijn thuis. Ik parkeer de auto en loop het bos in. Een van mijn favoriete.

Ik ben nog maar net onderweg als ik bemerk hoe stil het is. Misschien komt het door het contrast met gisteren, toen er zo’n 45.000 Vierdaagsewandelaars nagenoeg langs mijn huis marcheerden. Maar misschien ook wel omdat het me de afgelopen weken al is gelukt om zowel agendatechnisch als mentaal af te bouwen en mijn hoofd eigenlijk al heel makkelijk leeg raakt.

Ik hoor niet eens mijn eigen voetstappen. Zelfs de wind houdt zich muisstil. Alleen de muis in het struikgewas; die hoor ik wel. Piepen en scharrelen. De bromvlieg, die rakelings langs mij heen scheert. En een vlucht vogels, als ruisende rokken boven mijn hoofd. De zon verschuilt zich achter een zomerse wolk.

Net op het moment dat ik even stilsta om de windrichtingen aan te spreken, zie ik een lichte vlek in mijn ooghoek. Een allervriendelijkste golden retriever loopt lachend op mij af en kust mijn hand. Haar, of zijn, baasje loopt glimlachend langs.

Na een flinke om kom ik bij Haar. Een beetje verstopt achter bramenstruiken. Gelukkig laat mijn richtingsgevoel mij nooit in de steek in het bos. Ze is immens, al zo lang en nog steeds. Imponerend en rustgevend tegelijk. Voor dat laatste ben ik bij Haar. Ik kan niet nalaten een paar foto’s te nemen.

Ik ga zitten aan Haar voeten. Stevige wortels in droog en toch nog groen mos. Hoor enkel een specht zacht en rustig kloppen, zo in harmonie met de stilte en Haar rust. Hoe langer ik er zit, hoe meer geluiden ik uiteindelijk toch hoor. Vinkjes en meesjes, tjilpend en door de dorre bladen hippend.

Een vliegtuig hoog in de lucht.

De zon breekt door en laat een prachtig harpspel zien tussen de beuken en de berken. Het is tijd om te gaan. Ik trek een haar uit mijn hoofdhuid en laat m als klein offer achter aan de voet van Vrouwe Beuk. Ik bedank haar voor de stilte en rust die ik voel en meeneem naar huis.

Ik las deze week een artikel van een heks. En ja, het is zo waar wat ze schreef: witchcraft is allesbehalve hocuspocus of spreukengegoochel. Maar alles wat ik hier en nu ervaar. Magic is all around. Er is zo veel en het is zo dichtbij, dat we er te vaak overheen kijken. Vandaar mijn advies: sluit je ogen en just believe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s