De schatten van Saissac

Op mijn vraag aan de Vlaamse tuinman of ie tips voor ons heeft om de regio te bezoeken, antwoordt hij zonder twijfel: La montagne noir. Hij vertelt hoe hij er uren kan rondzwerven, bij voorkeur ‘s nachts, als de sterrenhemel duizelingwekkend flonkert.

Ik selecteer de ‘groene’ route op ons navigatiesysteem. In tijd ongeveer even lang als de standaardroute richting Saissac. In realiteit kronkelen we over een weggetje zelfs smal voor één auto, laat staan inclusief tegemoetkomend verkeer. Ezeltjes staren ons na, terwijl Grote en Kleine Zoon manlief proberen op te porren een racecircuit te maken van de route langs grote strorollen en feëerieke bossages.

Het stadje Saissac kent een lange geschiedenis, die in een oogopslag zichtbaar is op het panoramapunt: Kelten, Romeinen, Visigothen en Katharen sloegen hun kampementen op op dit enorm strategisch punt. We wandelen naar beneden, richting de ruïnes van het middeleeuwse kasteel. Terwijl ik met Grote Zoon onderlangs de muren van het ooit majestueuze maar nog steeds indrukwekkende gebouw loop, vraag ik hem wie hij zal zijn geweest in de middeleeuwen. Hij heeft geen idee, en ik grap ‘een paard’.

Mijn fantasie gaat los als ik ín de ruïne sta. Zie de bewoners van het kasteel zich het ene moment veilig en rijk wanen, het andere moment verschansen zij zich in de donjon, terwijl kruisridders oprukken om de katharen te verdrijven. Een tentoonstelling verhaalt van de naar-ze-zeggen goed verborgen schatten van Saissac.

Rond lunchtijd zitten we onder een weelderige druif en laten ons Le plat du jour serveren. We fantaseren verder over ons vorig leven. Aan tafel: de kasteelheer, zijn hulpje, een lieflijke heks uit het dorp (what else 😉) en het paard van de kasteelheer dus. De halve liter rosé doet de rest.

De serveerster van het hotel-restaurantje is een andere verborgen schat van Saissac. Nu hardwerkend en elegant, eigenlijk wel een potentiële schoondochter-in-spe volgens manlief en mij. En volgens ons kan het niet anders dan dat ze in vroeger tijden -als dochter van de kasteelheer- dol moet zijn geweest op het paard van de kasteelheer …

Een uur later mijmer ik na, in de schaduw, aan de rand van net zwembad. Over wat ooit was en nu had kunnen zijn … en bovenal: wat er hier en nu allemaal is. Want dat is de échte schat van Saissac … en omstreken.

Advertenties

2 gedachtes over “De schatten van Saissac

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s