Zee van vlinders

Zodra ik mijzelf in het koele blauw van het zwembad laat glijden, ben ik de zonnesteekhitte van vanmiddag vergeten. En terwijl ik langzaam door het water glijd zie ik in de hoek van het zwembad een grote vlinder liggen. Ooit was hij zwart met wit gestreept.

Ik snel uit het zwembad om hem uit het water te vissen, zodat ik er een mooie foto van kan maken. Als ik mijn mobiel weer wegleg roept manlief mij: ‘Hij leeft nog!’ En ja, hij klappert voorzichtig met zijn natte vleugels.

Langzaamaan drogen zijn vleugels aan de warme bries. Na een tijdje krabbelt hij letterlijk en figuurlijk op, tot hij laag over de grond het gras in fladdert. Nog weer wat later een boom in, en nog een. Totdat hij verder vliegt, zijn leven weer in.

En ik denk terug aan vanmorgen, toen we in het hol van de leeuw voor wie vroeger Kathaar was, waren: Abdij Fontfroide, vanwaaruit de Inquisitie in 1209 het startschot gaf om de Katharen naar de brandstapel te brengen. Ik voelde dan ook enige weerstand toen ik in de auto stapte om erheen te gaan. Toch ben ik blij dat ik er ben geweest.

Omdat ik samen met Grote Zoon de pittige wandeling naar het kruis helemaal op de top van de berg aandurf. En we onderweg de prachtigste vlinders tegenkomen, vooral daar waar de rozemarijnen struiken zo groot zijn dat het pad wel een holleweg lijkt. Zouden die monniken van toen geweten hebben dat rozemarijn het kruid is dat bij Aphrodite hoort, de godin van de (naasten)liefde?!

Op de top, bij het kruis, waait voor heel even een verkoelend windje; Heet een grote vlinder ons welkom; Staat een mini sjamanenstaf en is op een grote steen in het Catalaans gekalkt: Draag zorg voor (moeder) aarde. Mijn hart loopt over.

Ineens weet ik waarom ik hier ben. Om letterlijk mijn positieve steentje bij te dragen op deze plek waar zoveel leed van start gegaan is. Ik haal uit mijn edelstenenbuideltje, dat meestal in mijn broekzak zit, een kleine regenboogfluoriet, die ik in Toulouse kocht en ik leg hem naast de staf tussen de rotsstenen.

Dan wandel ik met Grote Zoon weer terug langs de rozemarijnen struiken, wier naam (rosmarinus) letterlijk ‘dauw van zee’ betekent. Alles bij elkaar opgeteld is vandaag een zee van vlinders.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s