1001 dingen in 24 uur

Na een korte want hete wandeling in het boeken- en kunstdorpje Montolieu rijden we dezelfde weg terug als die we bij ons eerste uitstapje heen reden. We zijn inmiddels een beetje gewend aan de één-auto-smalle, bochtige bergweggetjes met diepe greppels langszij. De realiteit heeft ons geleerd dat de krapte zich met de enkele tegemoetkomende auto als vanzelf oplost.

Een snelle en verkoelende duik in het zwembad doet me beseffen wat een luxe dit is; volgende week rest mij niet anders dan een voetenbadje na een warme werkdag. Als manlief de laatste boodschappen gaat doen, loop ik naar wijnschuur waar een Duits echtpaar al een aantal weken weefgetouwen voorbereidt op een cursus in oktober.

Voor ik weet wat ‘even proberen?’ betekent ben ik gegrepen door het meditatieve virus dat weven heet. Drieeneenhalf uur later heb ik mijn sjaal van gerecyclede zijden sari’s af. Ik beloof reclame te maken voor deze vriendelijke en geduldige mensen. Mocht je willen leren weven op een inspirerend en gewoon heerlijke plek: laat het me weten!

Manlief heeft ondertussen een bijzondere biefstuk gekocht: drie maanden gerijpt, twee kilo (met bot) schoon aan de haak. Als we het dan toch ergens doen, laten we het dan hier doen: een heerlijk stuk Blonde Acquitane op de bbq leggen. Voldaan maken de mannen zich een paar uur later op voor een bijna nachtelijke duik en werpen we een laatste blik op rode planeet Mars en ontelbare sterren.

De nacht is kort, de morgenstond goddelijk en het begin van een dag één groot ritueel. Rond half vijf sta ik op en staar een laatste kwartier naar de afnemende maan. De cigaden zingen hun ochtendlied, tot een zachte bries door de platanen begint te ruisen. We zetten de laatste spullen in de auto en vegen de gite schoon.

Ik kan de verleiding niet weerstaan en laat mij een laatste keer in het door de maan magisch verlichte zwembad zakken. Ik glijd geruisloos door het water. Dan slaak ik een gilletje. De kikker, waarvan de mannen gisteravond melding maakten, is nog steeds in het zwembad. Ik vermoed dat ie van een van die middeleeuwse kastelen in de regio afkomstig is, en door mij gekust wil worden. Lijkt me beter van niet.

Ik loop een laatste rondje over het domein. Zie vleermuizen insecten vangen en hoor de eerste vogels zingen. De zon zie ik opkomen boven het kasteel van Carcassonne, als wij bepakt en bezakt op huis aan gaan. De dag is nog maar net begonnen en kan nu al niet meer stuk. Konden er maar vaker 1001 van dit soort dingen in 24 uur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s