Voor altijd anders

Ik kijk al een tijdje uit naar vandaag. De dag van de workshop Liefdevol levenseinde. Een workshop voor naasten om een stervende bij te staan in de laatste levensfase.

Een bloemenmandala in het midden van de ruimte. Zeven stoelen, en heel lief, indien gewenst sokken en een dekentje tegen de kou van vandaag. Deze laatste twee staan voor mij symbool voor de aandacht die zo wezenlijk, maar vaak zo onzichtbaar is.

We reizen van Het sprookje van de geboorte naar de veerman. ‘Schipper mag ik overvaren?’ laat me stilstaan bij mijn eigen sterfelijkheid, waar ik soms doodsbang voor ben, maar waar ik ook steeds vaker in rust en vertrouwen naar kan kijken (al hoop ik dat het nog zeker vijfenveertig jaar duurt voor het zover is).

We delen onze ervaringen, doen praktische oefeningen als ‘leiden en geleid worden’. We spreken over onafgemaakte zaken, rituelen en bovenal de liefde.

Adelheid Roosen. passeert de revue, evenals Wende Snijders, maar meer nog dan dat komen onze eigen dierbaren langs, die ons zijn voorgegaan in het o zo kwetsbare proces van loslaten van (delen van) het leven.

We ronden af met een zachte handmassage en een dikke knuffel van en voor allemaal. Erbij zijn, zo gewoon en zo heilig tegelijk. Eigenlijk was vandaag één groot ritueel. Want hoe verbonden waren wij en zijn we voor altijd anders?!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s