Leven in het licht van de Morgens

Besluiteloos stap ik op de fiets. Schoenen aan of uit? Oortjes in of niet? Beide antwoorden blijken negatief te zijn, alhoewel dat allesbehalve zo voelt. Want de wind liefkoost nu mijn tenen, en de vogels strelen mijn gehoor.

Bij elk kruispunt laat ik me leiden door een onzichtbare hand. En zo beland ik, op deze nazomermiddag, ergens in de berm van een landweg, onderaan de stuwwal, langs de bosrand en aan het begin van Rijnse uiterwaarden. Mijn intuïtie heeft mij daar gebracht waar ik wil zijn.

Ik vouw mijn jerseynette jurk onder mijn billen en ga in het gras zitten naast de weide waar een stuk of negen paarden grazen. Zij negeren mij en ik beschouw dat als een goed teken. Ik jaag ze blijkbaar geen angst aan.

Mijn haar is inmiddels ook los en wappert in de wind, die sinds deze week een naam voor mij heeft: Moronoe. Zij is een van de Morgens, krachten van oer die ik deze weken volg in een virtueel-spirituele reis naar Broceliande, een magisch woud in Bretagne. Moronoe laat zich ook aan mij zien in het wuivendlange gras.

De paarden brengen me terug naar mijn letterlijke en figuurlijke basis. Naar mijn jeugd, waarin de magie van de paarden mij liet wegdrijven van puberbeslommeringen, door enkel mijn neus in paardenmanen te verstoppen. En naar de rust en ontspanning in mijn lijf, die ik als vanzelfsprekend bij deze wezens voel. De hoofdpijn van vandaag glijdt langs mijn ruggenwervel de berm in.

Er is onrust in de kudde. Het kan Morgen niet zijn, want zij is de mist. Aan Moronoe zijn ze inmiddels wel gewend. Misschien is het dan toch Morgen Gliten, zoals de regen wordt genoemd. Regen op deze warme en zonnige dag?

Ja. Want het regent eikels waar ik zit. Ze vallen in het gras en worden als snoepjes gepakt door de gevoelige paardenlippen. Ze vallen in het bos, tussen knisperende bladeren. En één valt, met een binnensmondse vloek, net iets te hard op mijn hoofd.

Ik sluit mijn ogen en geniet. De afgelopen dagen waren intens en druk. Het halfuurtje dat ik eerder wegging op mijn werk brengt precies dat wat ik zoek. Ik dank de Morgens die zich aan mij hebben getoond en ga verfrist op weg naar huis. En zij komen knipogend langs in de vorm van een libel, die mij herinnert aan de lichtheid in dit leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s