Dag zon, hallo Mabon!

Als ik opsta, iets later dan normaal op een doordeweekse dag, is het helder aan de hemel. Een heerlijke herfstdag ligt in het verschiet. De nacht was koud, en mistflarden zwerven over de afgekoelde en gemaaide akkers. Maar er hangt een belofte van zonnestralen in de lucht als de Volle Maan de horizon kust.

Afgelopen voorjaar besloot ik elke dag op blote voeten te gaan lopen. En het brengt me veel; meer dan ik ooit had kunnen bedenken. Het doet me mijn pas vertragen. Het laat me (nog) bewuster kijken naar het pad dat ik loop. Het maakt me aardser, meer van deze wereld ๐Ÿ˜Š. Het brengt me rust. Mijn ademhaling is dieper. En mijn voeten kussen dagelijks Moeder Aarde. En ik weet dat ook Zij het fijn vindt om mij te voelen:

Vergeet niet dat de aarde het heerlijk vindt uw blote voeten te voelen en de wind ernaar hunkert met uw haar te spelen.

Kahlil Gibran, in De Profeet

Het is het me gelukt om een, twee, soms wel vijf keer op een dag op mijn blote voeten buiten te wandelen. Tot afgelopen weekend. Toen werd het zo guur en koud ineens dat ik mijn blote-voeten-challenge per direct terugbracht tot de zonnige kant van het jaar. Van Ostara tot Mabon. Ik kon het in alle opzichten goed aan mijzelf verantwoorden. Maar vandaag keer ik op mijn schreden terug.

Op deze Lunar Mabon (Mabon is een herfst-/oogstfeest dat je kunt vieren op 23 september of op de eerstvolgende Volle Maan na die datum) loop ik, met een dik vest aan, naar buiten. Voel de kou van de stoeptegels. De steentjes in de asfalt kietelen mijn tenen. En ik krijg tranen in mijn ogen van geluk als het maairijpe, natte gras mijn voetzolen raakt.

Ik bedenk ter plekke een ritueel. Met elke stap in het gras, langs enkele dappere madeliefjes en roodgevallen bladeren, neem ik afscheid van wat mij niet meer dient. En van de zomer en de Grote Zon, die zijn plek afstaat aan de Kleine.

En elke keer als ik de tennisbal van Knoet hoog door de lucht laat vliegen en op gras zie stuiteren in een regenboogspiraal van dauwdruppels, dank ik het universum voor wat het mij bracht sinds de lente.

Ik neem de warmte van de zon met diepe teugen in mij op en ga langzaamaan de stilte, het donker en de diepte in. En ik zeg hardop: Dag zon, hallo Mabon!

Advertenties

4 gedachtes over “Dag zon, hallo Mabon!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s