De werelden van de buizerd

Soms maak ik iets mee waarop ik een paar dagen moet kauwen en sudderen voordat ik erover kan schrijven. Meestal is dat overigens andersom. Dan beleef ik iets waar ik meteen voor wil gaan zitten; maakt niet uit waar en hoe. Maar ‘als niet’ dan is het magische moment voorbij en fladdert mijn inspiratie het universum weer in.

Dat het nu al een paar dagen duurt en nog niet in woorden is gevat, komt denk ik door de intensiteit waarmee het onderwerp me raakt. En omdat het zich aan het nestelen is in mijn lichaam. Je weet wel, zoals een hondje dat draait en draait en met zijn pootjes schraapt om een fijn nestje te maken.

Vanmorgen lees ik een FB-post van een van mijn ‘gelijkstemden’, zoals zij ons opleidelingen noemt, en weet ik dat vandaag de juiste woorden komen. Over de opleiding die ik sinds zondag volg: Rouwvrouw. Als ik het tot nu toe vertelde aan iemand legde ik het uit als een ‘cursus rituelen bij sterven’. Maar eigenlijk doen die vier woorden geen recht; niet aan de eerste opleidingsdag, laat staan aan de hele opleiding, die passende rituele zorg rond sterven, overlijden, uitvaart en rouw beoogt.

Eigenlijk is het een reis. Een reis naar andere werelden. Werelden die we diep van binnen allemaal wel kennen, maar waar de een makkelijker naartoe kan of durft te reizen dan de ander. De werelden van pijn en verdriet, van sterven, dood en rouw. Maar ook de werelden van onze zielen, dromen en misschien wel ongekende mogelijkheden. Werelden voorbij die waarin wij dagelijks met onze vijf ‘gewone’ zintuigen proeven, ruiken, horen, voelen en zien.

Als Rouwvrouw reis ik ook terug in de tijd. Terug naar toen er nog geen christelijke tradities waren, maar sterven, dood en rouw natuurlijk al wel. Wat deden de mensen toen, om de stervenden te begeleiden naar die andere werelden? Ik zoek er antwoord op de vraag welke tradities en rituelen daarvan zouden in onze tijd nog, of weer, passend kunnen zijn.

De reis confronteert mij ook. Met mijn leven en mijn blik daarop tot nu toe. En ik mag, met alles wat ik leer en ont-dek, een nieuwe balans zoeken en vinden tussen hoofd en hart, tussen verstand en gevoel, tussen leven en dood.

Tijdens deze ontdekkingsreis is het van belang om spirits en voorwerpen om mij heen te hebben die mij houvast bieden. De buizerd die vanmorgen vlak voor mijn auto het luchtruim koos en die staat voor dood, wedergeboorte en nieuwe visie, neem ik daarom graag met mij mee. De dag in, de donkere kant van het jaar(wiel) in; en misschien wel de rest van mijn leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s